ที่สู้กันจนเหงื่อท่วมและเต็มไปด้วยบาดแผลก็เดินลงจากสนาม ดูออกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาสู้กัน ต่างฝ่ายต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี ถ้าไม่มีใครพลาดท่าเสียทีจริงๆ ก็ยากจะรู้ผลแพ้ชนะ
ยักษ์ใหญ่สายฟ้าที่เดินลงมาพร้อมรอยไหม้เกรียมจากการโดนไฟเผา ตะโกนถามเสียงดังอู้อี้ขณะให้คนช่วยรักษาแผล “ไอ้หนูระดับต้นนี่มาจากไหน? ลูกพี่ จะให้มันลงสนามนี่กะจะฆ่าแกงกันเลยรึไง! ตัวเล็กยังกับถั่วงอกแบบนี้ โดนอัดทีเดียวคงแบนติดพื้นแน่!”
อาฟูหัวล้านแหงนหน้าหัวเราะลั่นฟ้าสะเทือนดิน
“มาร์ค เอ็งอย่ามาทำปากดี! รู้มั้ยว่าไอ้เปี๊ยกนี่แหละที่ฆ่า ปีศาจสาวเถาวัลย์ ด้วยมือตัวเอง! ในพวกเอ็งระดับสูงเนี่ย มีใครกล้าตบอกรับประกันมั้ยว่าจะชนะนางได้?”
ได้ยินคำพูดของอาฟู ทุกคนที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตกก็หันขวับมามองกริมเป็นตาเดียว สายตาเหมือนจะทะลุทะลวงดูไส้พุงเขาให้ได้
กริมอ้าปากจะอธิบาย แต่เควินตบไหล่เขาเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไอ้หนู จำใส่กะลาหัวไว้ ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ความลับ คราวหน้าต้องทำลายวิญญาณศัตรูให้สิ้นซาก!”
กริมอ้าปากค้างอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวว่าพลาดตรงไหน
บ้าเอ๊ย ศพของปีศาจสาวเถาวัลย์นั่นเอง
เขากับแมรี่แค่ฆ่
