านาง แต่ไม่ได้สูบหรือทำลายวิญญาณ พอส่งศพให้หอคอย พวกจอมเวทคงใช้วิธีส่องดูความทรงจำที่เหลืออยู่ในวิญญาณนาง จนรู้ความลับของเขาแน่ๆ
เวร! เอ้ย! ชิบ! หาย!
วินาทีนี้กริมอยากจะตบกบาลตัวเองแรงๆ โทษฐานสะเพร่า พร้อมกับรู้สึกสิ้นหวังกับเวทมนตร์พิสดารในโลกนี้ เวทมนตร์มีร้อยแปดพันเก้า ลูกเล่นแพรวพราวป้องกันยาก แผนการจะแอบอยู่หลังแมรี่แล้วกอบโกยเงียบๆ คงพังไม่เป็นท่า วันนี้ ที่นี่ เขาคงต้องโชว์ของบ้างแล้ว
ยังดีที่ความสามารถที่แท้จริงของเขา พวกนั้นไม่มีทางรู้หรอก สิ่งที่พวกมันคิดว่าเป็นความสามารถของเขา เป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น
เมื่อตัดสินใจได้ กริมก็เลิกคิดจะซ่อนเขี้ยวเล็บ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“เอาสิ ในเมื่ออยากเห็นฝีมือผมนัก ก็ส่งคนของพวกคุณมาเลย! ให้เขาออกมาสิ ผมอยากรู้เหมือนกันว่าคู่ต่อสู้คือใคร?”
“เอ่อ… ขอโทษทีนะ… คู่ต่อสู้ของนายคือฉันเอง! ฉันชื่อ แบล็ควู้ด!”
เสียงแหบต่ำดังมาจากฝูงชน พร้อมการปรากฏตัวของผู้ฝึกหัดเวทชรา ร่างผอมแห้งหลังค่อม ถือไม้เท้าไม้มะเกลือยาว
ผิวหนังเหี่ยวย่นแตกแห้ง ร่างกายผอมจนหนังหุ้มกระดูก หน้าตาดูอำมหิตเย็นชา ผมเผ้ากระเซอะกระซิงสีเหลืองซีด มือเท้าดำสกปรก
