“ไม่งั้นจะทำไม?”
“ไม่งั้นข้าจะลากแกไปสภาผู้คุมกฎ ให้เขาสั่งสอนแกให้หลาบจำ!”
“เฮอะ ถ้าท่านกล้าทำจริงๆ ระวังจะขายขี้หน้าเอานะ!” กริมกัดฟันยิ้มเยาะ เขาเริ่มหมดความอดทนกับพวกตาถั่วพวกนี้เต็มทน
“ทำไม แกคิดจะสู้เหรอ?”
ไรอันตวาดลั่น ตบมือลงที่เอว ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาของเขาพลันมีขนสีดำหยาบหนางอกยาวออกมา ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนดูบวมเป่งราวกับสัตว์ร้าย
สัตว์สมิง!
กริมขมวดคิ้ว ถอยหลังไปสองก้าว นิ้วมือตวัดผ่านเข็มขัดมิติ หยิบ ผลึกอัญเชิญ ออกมาสองก้อน
ขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่ เสียงตวาดเย็นชาจากนอกวงล้อมก็ดังแทรกเข้ามา
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงนี้คุ้นหูชอบกล
ด้วยการแจ้งเตือนจากชิป กริมรู้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือใคร เขาจึงเปลี่ยนใจ กำมือขวาแน่น ไม่รีบร้อนขว้างผลึกอัญเชิญออกไป
พูดตามตรง สถานการณ์วันนี้ไม่เหมาะจะให้ จระเข้ล่าสังหาร ออกมาอาละวาด พื้นที่ในห้องโถงไม่มีดินสักเม็ด การจะดึงธาตุดินจากมิติมาสร้างร่างคงยากน่าดู แถมจระเข้ล่าสังหารคือไพ่ตายของเขา ยิ่งเก็บเป็นความลับได้มากเท่าไหร่ ผลลัพธ์ตอนใช้งานจริงยิ่งดีเท่านั้น ถ้าไม่จวนตัวจริงๆ เขาไม่อยากเปิดเผยมัน
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจ้องตากันเขม็ง ชายคน
