ที
หลังจากฟังเจ้าอ้วนอธิบายจบ กริมก็อดแย้งไม่ได้ “เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว ต่างหูคู่นี้กระตุ้นพลังชีวิตสีเขียวออกมาได้มากสุดแค่ 10 แต้ม เท่านั้น ไม่มีทางถึงระดับ 3 หรอก!”
เจ้าอ้วนตบไหล่เขาดังป้าบ “นายคงไม่ได้ใช้พลังของตัวเองทดสอบใช่ไหม? เจ้า ต่างหูแห่งการฟื้นฟู นี้ ถ้าอยากจะรีดเร้นประสิทธิภาพสูงสุด อย่างแรกต้องอยู่ในป่า และอย่างที่สอง คนใช้ควรจะเป็นผู้ฝึกหัดสายธาตุพืช นายเป็นผู้ฝึกหัดธาตุไฟเอาไปใช้ ประสิทธิภาพมันก็ต้องลดฮวบอยู่แล้วสิ!”
กริมถึงบางอ้อทันที มิน่าล่ะ ตอนที่เขาลองใช้ ต่างหูแทบไม่ตอบสนอง แต่พอผู้ฝึกหัดสาวคนนั้นลองใช้แค่แป๊บเดียว กลับมีแสงสีเขียวเปล่งประกายเจิดจ้า ที่แท้ก็เป็นเพราะพลังงานไม่ถูกโฉลกนี่เอง!
เจ้าอ้วนมองดูความโกลาหลรอบด้านแล้วส่ายหัว “วุ่นวาย… วุ่นวายเกินไปแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ดีไม่ดีจะไปเรียกพวกสารเลวจาก สภาคุมกฎ มาแหงๆ”
ไม่รู้จะเรียกว่าเจ้าอ้วนปากเสียหรือปากพระร่วง พอสิ้นเสียงบ่น ความโกลาหลนอกวงล้อมก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ผู้ฝึกหัดระดับกลางสองคนในชุดคลุมเครื่องแบบสีน้ำเงินรีบร้อนฝ่าฝูงชนเข้ามา
“ใคร? ใครบังอาจมาขาย อุปกรณ์เวทมนตร์ระดับ 3 ที่นี่? ช่างกล้าดีนัก! ไม่รู้หรือ
