ปลอดภัย ข้อเดียวที่ขอคือ… อย่าก่อเรื่อง! ใครกล้าซ่าบนเรือลำนี้ อย่าหาว่าฉันโหดก็แล้วกัน!”
ในฐานะจอมเวทกายาเหล็กผู้ทรงพลัง เมื่อเขาปลดปล่อยกลิ่นอายกดดันออกมา บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งราวกับมียักษ์โบราณยืนค้ำฟ้าค้ำดิน ทำเอาเหล่าผู้ฝึกหัดถึงกับตัวสั่นงันงก
“กิน ขี้ เยี่ยว นอน… ทำที่หัวเรือเท่านั้น! ห้ามใครเสนอหน้าเข้าไปในโซนห้องโดยสารเด็ดขาด ใครฝ่าฝืน… ฉันจับโยนลงเรือทันที เข้าใจตรงกันนะ!” ดวงตาเสือดาวกวาดมองรอบทิศ เมื่อเห็นทุกคนเงียบกริบเขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วเดินหายเข้าไปในห้องโดยสาร
สิ้นเสียงตะโกนสั่งงานของลูกเรือนับสิบ เรือเหาะลำยักษ์ก็สั่นสะเทือน เสียงเครื่องยนต์เวทมนตร์ครางกระหึ่มจากใต้ท้องเรือ แรงกดดันที่มองไม่เห็นโถมเข้าใส่ร่างกายผู้ฝึกหัดทุกคน เรือเหาะค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ท้องนภา…
เมื่อมองดูฝูงคนเบื้องล่างที่หดเล็กลงเรื่อยๆ หัวใจของกริมก็เต้นแรงขึ้น… ในที่สุด เขาก็จะได้ออกไปเผชิญโลกกว้างเสียที ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ฝึกหัดเวทนั้นจืดจางและเต็มไปด้วยผลประโยชน์ กริมจึงไม่มีอารมณ์จะไปเกาะขอบเรือโบกมือลาใครให้เสียเวลา แต่กลับมีผู้ฝึกหัดหญิงจากบึงมรณะคนหนึ่งวิ่งไปเกาะขอบเรือ โบกมือลาใครบางคนข้างล่างอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน
ภาพนั้น… รังแต่จะเรียกสายตาเหยียดหยามจากคนรอบข้างให้ดูแคลนพวก “บ้านนอกเข้ากรุง” หนักเข้าไปอีก
