มเวทแฝงตัวอยู่อีกหลายคน เมื่อหันกลับมามองกลุ่มของหอคอยบึงมรณะ ส่วนใหญ่กลับเป็นแค่ระดับกลาง ตัวท็อปมีแค่ นางมารวิปลาส, อสูรแมลงมาร เอ็นทิค และ แมรี่ เท่านั้น
และเมื่อกริมเดินรั้งท้ายแถวขึ้นมา เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นทันที “เฮ้ย… นั่นมันระดับต้นไม่ใช่เหรอ? ระดับต้นกล้าโผล่หัวไปเขตภารกิจระดับสูงเนี่ยนะ? อยากไปตายรึไง?” “นั่นสิ… สงสัยวิจัยจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ” “พนันได้เลยว่าพอไปถึงที่นั่น มันคงฉี่ราดกางเกงตั้งแต่วันแรก!”
เสียงนินทาแพร่กระจายไปทั่วดาดฟ้าราวกับโรคระบาด ทุกคนที่มองกริมต่างทำหน้าเหมือนเห็นคนแคระหลงมาในเมืองยักษ์ กริมหน้าชาไปชั่วขณะ แต่ก็ทำได้เพียงก้มหน้าเดินไปเข้าแถวเงียบๆ ที่มุมหนึ่ง
ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ แม้จะเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน แต่พวกนางมารวิปลาสกลับยืนเว้นระยะห่างจากกริมอย่างชัดเจน มีเพียงแมรี่ในชุดแดงเพลิงเท่านั้นที่ไม่รังเกียจ เธอยังคงยืนตระหง่านอยู่ข้างกายกริม ใช้สายตาดุร้ายจ้องสวนกลับพวกปากหอยปากปูทุกตัว
ขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น ชายกล้ามโตก็กลับขึ้นมายืนที่หัวเรือ สายตาดุร้ายกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะมาสะดุดกึกที่กริมและแมรี่ซึ่งดูเหมือนแกะดำในฝูง “ทำไมมีระดับต้นหลุดมาตัวนึง? หรือไอ้พวกตาแก่ที่นั่นมันระบุรายละเอียดภารกิจไม่ชัดเจนวะ?” เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะตะโกนเสียงเข้ม “ฉันไม่สนว่าพวกแกมาจากไหน แต่อยู่บนเรือก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวหน่อย หน้าที่ฉันคือส่งพวกแกให้ถึงที่อย่าง
