้ามาที่บึงมหาเวทอาถรรพ์สิ ดูซิว่าฉัน แอนเดอร์สัน เคยกลัวหัวหดให้ใครบ้าง!”
ชายกล้ามโตหัวเราะลั่น ไม่คิดจะฉีกหน้ากากที่ทำเป็นเก่งแต่ข้างในกลวงของแอนเดอร์สัน เขาหันกลับมาตะโกนใส่กลุ่มผู้ฝึกหัด “เรือลำนี้จะมุ่งหน้าไปยัง เอราเซีย, บรากาด้า และ เขตดากอน! ใครที่รับภารกิจโซนนี้รีบไสหัวขึ้นเรือมาซะ พลาดเที่ยวนี้พวกแกต้องวิ่งไปเองแล้วนะ! และใครที่ไปถึงไม่ทันเวลาที่กำหนด… เตรียมตัวโดนริบสถานะผู้ฝึกหัดได้เลย!”
หัวใจของกริมกระตุกวูบ เขารีบสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สถานที่ทำภารกิจที่เขา “เลือก” คือ เขตดากอน… ดูเหมือนว่าเขาจะได้เป็นผู้ฝึกหัดกลุ่มแรกที่ได้หลุดพ้นจากบึงมหาเวทแห่งนี้เสียที
สิ้นสัญญาณมือของชายกล้ามโต ผู้ฝึกหัดเวทแห่งบึงมรณะกว่าสิบชีวิตก็แบกสัมภาระ กรูกันเดินตามทางพาดขึ้นไปยังเรือเหาะ สิ่งประดิษฐ์มหัศจรรย์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเล่นแร่แปรธาตุ บนดาดฟ้าเรือโซนหัวเรือ อัดแน่นไปด้วยผู้คนหัวดำพรึ่บพรั่บ ดูจากการแต่งกาย ล้วนเป็นผู้ฝึกหัดเวทเหมือนกันทั้งสิ้น
ในฐานะผู้มาทีหลัง ทันทีที่ก้าวเท้าเหยียบดาดฟ้า พวกเขาก็ตกเป็นเป้าสายตาและเสียงซุบซิบของคนนับร้อย แม้จะไม่ได้ยินบทสนทนาชัดเจน แต่ดูจากสีหน้าเหยียดหยามและน้ำเสียงดัดจริต ก็พอเดาได้ว่าไม่ใช่คำสรรเสริญเยินยอแน่ๆ
เนื่องจากจุดหมายทั้งสามแห่งล้วนเป็นพื้นที่ภารกิจระดับสูง ผู้โดยสารส่วนใหญ่จึงเป็นระดับกลางและระดับสูง แถมยังมีระดับว่าที่จอ
