ยซ้ำ
“สมาคมน่าจะมาตั้งจุดรับภารกิจที่นี่ตั้งนานแล้ว แกดูสิว่าแกดองเค็มที่นี่มาตั้งกี่ปี ปั้นขยะแบบไหนออกมาให้สมาคมบ้าง?”
“ฉันขอย้ำอีกครั้ง! ที่นี่เป็นที่ส่วนตัว! ตามสัญญาที่ฉันทำไว้กับหัวหน้าตระกูลซารูโบ ฉัน…” แอนเดอร์สันหน้าดำหน้าแดง ยังคงโวยวายไม่เลิก
“ฮ่าฮ่า… เก็บปากไว้ไปแก้ตัวกับสมาคมเถอะ! หน้าที่ฉันคือขนส่งผู้ฝึกหัดไปส่งยังปลายทาง เรื่องอื่นฉันไม่สน… อ้อ จริงสิ ได้ข่าวว่าวันก่อนแกจัดหนักลูกศิษย์ของเดโบราห์ไปนี่? ยัยนั่นประกาศก้องเลยนะว่าจะมาคิดบัญชีแก…” ชายกล้ามโตหัวเราะร่าด้วยความสะใจ
“เดโบราห์? นังแม่มดบ้านั่นน่ะเหรอ? หล่อนยังมีหน้ามาพูดอีก! ลูกศิษย์ของหล่อนบุกรุกพื้นที่ทรัพยากรของฉัน ทำลายข้าวของเละเทะ ถ้าไม่เห็นแก่หน้าหล่อน ป่านนี้ฉันจับไอ้เด็กเวรนั่นดองศพไปแล้ว นี่แค่สั่งสอนเล็กน้อย ยังจะกล้ามาหาเรื่องฉันอีก…” พอพูดถึงเรื่องนี้ ไฟโทสะของแอนเดอร์สันก็ยิ่งลุกโชน
“สั่งสอนเล็กน้อย? หึ… ฉันได้ข่าวว่าแกฝังหนอนแมลงวันโลหิตเข้าไปในร่างเด็กนั่น จนเกือบจะดูดเลือดบริสุทธิ์แห้งตาย นั่นมันระดับหัวกะทิสายมิติที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของสำนักกระท่อมเฟนนี่เลยนะโว้ย เกือบจะมาพังเพราะมือแก คิดว่าเดโบราห์จะยอมจบง่ายๆ เหรอ? แถมได้ยินว่าผู้ฝึกหัดจากอีกสองสถาบันก็โดนแกยำเละจนอาจารย์เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ… ทางที่ดีช่วงนี้จะไปไหนก็ระวังหลังไว้หน่อยละกัน!”
“คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ? แน่จริงก็ให้ดาหน้ากันเข
