อะไรนักหนา? หรือกลัวว่าเรื่องเน่าๆ ที่แกแอบทำไว้ที่นี่จะแดงขึ้นมาถึงหูสมาคม? ฮ่าฮ่าฮ่า… อย่าลืมสถานะตัวเองสิแอนเดอร์สัน แกมันก็แค่จอมเวทผู้พิทักษ์ที่ถูกส่งมาเฝ้าที่นี่ แต่อาณาเขตนี้ยังเป็นของตระกูลซารูโบ วันนี้หัวหน้าตระกูลซารูโบอนุญาตให้เปิดพื้นที่แล้ว แกมีสิทธิ์อะไรมาขวาง? ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ รีบไปเช็ดล้างก้นตัวเองให้สะอาดเถอะ อย่าให้จอมเวทผู้ตรวจการมาเจอความลับโสมมของแกเข้าล่ะ!”
ชายร่างยักษ์หันมามองเหล่าผู้ฝึกหัดที่ยืนหน้าสลอน แล้วทำหน้าเหมือน ‘กะไว้แล้วเชียว’ “นี่เหรอผลงานตลอดสิบปีของแก? ผู้ฝึกหัดเวทระดับสูงแค่สามคนครึ่ง? แม้แต่ว่าที่จอมเวทสักคนก็ไม่มี! อืม… ยัยหนูแวมไพร์นี่แววดีใช้ได้ แต่ทำไมพื้นฐานยวบยาบแบบนี้? กลิ่นการปลูกถ่ายสายเลือดหึ่งเลย!”
ดวงตาที่สว่างวาบดุจดวงดาวของชายกล้ามโตกวาดผ่านร่างผู้ฝึกหัดระดับสูงไม่กี่คน ทุกคนที่สบตากับเขาต่างรู้สึกเจ็บแปลบในดวงตาจนต้องก้มหน้าหลบ สายตาของเขาสะดุดพิจารณาแมรี่อยู่ครู่หนึ่ง วิจารณ์สองสามคำก็ผ่านไป เขาแทบไม่เสียเวลามองเนตรพญาเหยี่ยวครูซา แต่เลื่อนไปสะดุดที่อสูรแมลงมารเอ็นทิค ทันทีที่เห็น สีหน้าของเขาก็ฉายแววรังเกียจขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด จนกระทั่งสายตาไปหยุดที่นางมารวิปลาสผู้เป็นสายบ้าพลังเหมือนกัน สีหน้าถึงได้ดูผ่อนคลายลงบ้าง
ส่วนพวกระดับกลางและระดับต้นคนอื่นๆ ในสายตาเขา… พวกนี้มันก็แค่อากาศธาตุ ไม่มีค่าพอให้เสียเวลาตรวจสอบด้ว
