ี่น่ากุมขมับยิ่งกว่าคือ ร่างกายอันหนักอึ้งร่วมสามสิบตันของมัน เวลาเดินทีพื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว แต่มันยังพยายามทำท่าลอบสังหารราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าทุกย่างก้าวของมันสร้างแรงสั่นสะเทือนปานแผ่นดินไหวขนาดย่อม
หลังจากอ้อมสิ่งกีดขวางมาได้อย่างทุลักทุเล ในที่สุดราชาจระเข้ยักษ์บึงมรณะก็มาถึงจุดที่มองเห็นเงาร่างน่าสงสัยหลังต้นไม้ผีสิง นั่นคือมนุษย์น่ารังเกียจในชุดคลุมผู้ฝึกหัด ข้างกายเขายังมีนางมารเฒ่าอัปลักษณ์สภาพปางตายกองอยู่อีกสองสามตัว กำลังถูกเขาจับโยนลงไปในบึงน้ำทีละตัวราวกับให้อาหารปลา ภายใต้การละเล่นของเขา เขตบึงน้ำที่เคยเงียบสงบได้กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ที่ส่งเสียงดังเซ็งแซ่ บนผิวน้ำเต็มไปด้วยภาพสยดสยองของจระเข้ยักษ์ที่รุมทึ้งแย่งกินเลือดเนื้อ
ราชาจระเข้ยักษ์บึงมรณะจ้องมองผู้ฝึกหัดคนนั้นด้วยความโกรธแค้นจนตาแทบถลน เพื่อไม่ให้เหยื่อไหวตัวหนี มันจึงอดทนค่อยๆ ขยับเข้าหาจากด้านหลังทีละนิด
หนึ่งร้อยเมตร… เจ็ดสิบเมตร… ห้าสิบเมตร… ยี่สิบเมตร…
‘วันนี้ช่างเป็นวันนำโชคจริงๆ!’
มันคลานมาจนเกือบจะหายใจรดต้นคอผู้ฝึกหัดคนนั้นได้แล้ว แต่เขายังไม่รู้ถึงหายนะที่คืบคลานมาข้างหลังเลยสักนิด ราชาจระเข้ยักษ์บึงมรณะลอบชื่นชมความแนบเนียนของตัวเอง พลางกดลำตัวลงต่ำ เกร็งกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีปิดฉากที่จะสั่นสะเทือนฟ้าดินในวินาทีถัดไป
‘ตายซะเถอะ เจ้ามนุษย์หน้าโง่! วันนี้ข้าจะได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์ป
