บทที่ 98 มังกรเขียวน้อยจำนน สยบสิ้นด้วยอานุภาพกระบี่
“เจ้ามังกรน้อยนี่ช่างรู้ความเสียนี่กระไร ถึงกับรู้จักอ้อนวอนขอชีวิตด้วยตัวเองเชียว” หลิวเยียนผิงเห็นท่าทีสยบยอมของมันแล้วก็อดมิได้ที่จะเอ่ยขำ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยามพวกนางเผชิญหน้ากับเหล่าอสูรพราย มักพบเจอแต่พวกที่ดุร้ายบ้าคลั่งหรือไม่ก็รนหาที่ตาย ทว่าอสูรที่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา รู้ทิศทางลม และรีบชิงขอชีวิตเองเช่นนี้ หลิวเยียนผิงเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก นางจึงรู้สึกว่ามันช่างแปลกใหม่และน่าสนใจยิ่งนัก
แม้แต่บนใบหน้าของหลี่เสวี่ยโหรวก็ปรากฏแววประหลาดใจกึ่งขบขัน เพราะภาพอสูรกายระดับสูงหมอบกราบประจบสอพลอนั้น เป็นเรื่องที่หาดูได้ยากยิ่ง
เมิ่งฝานก้มลงเก็บดอกบัวที่ลอยมาหยุดแทบเท้าขึ้นมาพินิจพิจารณา แม้มั่นใจว่ามันคือสมบัติวิเศษแห่งปฐพี ทว่าเขากลับมิทราบสรรพคุณที่แน่ชัดของมัน
และปัญหาใหญ่ที่เขากังวลที่สุดก็คือ มันจะเหี่ยวเฉาหรือไม่?
ตามครรลองของพฤกษาสวรรค์ เมื่อถูกเด็ดออกมาแล้วมักมีเวลาจำกัดในการใช้ หากมิรีบดูดซับพลังหรือปรุงเป็นโอสถ ความขลังของมันย่อมมลายสิ้นไปตามกาลเวลา ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมิน้อย