บทที่ 97 สมบัติแห่งพสุธา… โลหิตย้อมบึงใส
เมิ่งฝานมิตระหนักรู้หรอกว่าศิษย์พี่เหอผู้นั้นจะเป็นคนดีดั่งคำสรรเสริญหรือไม่
ทว่าเขากลับรู้สึกว่าสายตาในการมองคนของหลิวเยียนผิงนั้นเข้าขั้นย่ำแย่เหลือทน
เพราะไม่ว่าจะเป็นเนี่ยปิงหรือเจียงผัวเยว่ ต่างก็ล้วนเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ หาใช่ผู้ทรงธรรมอย่างที่นางเข้าใจไม่!
เมิ่งฝานมิได้ปริปากบอกหลิวเยียนผิงหรือหลี่เสวี่ยโหรวเรื่องโลงศพลึกลับที่เขาพบใต้ถุนวิหาร
และยิ่งมิคิดจะแพร่งพรายเรื่องที่เขาสังหารเนี่ยปิงจนร่างสลายกลายเป็นผุยผง
ด้วยรู้ดีว่าหลิวเยียนผิงนั้นเป็นพวก ‘ปากไม่มีหูรูด’ หากบอกนางไปก็มิต่างจากการหาเหาใส่หัว ส่วนหลี่เสวี่ยโหรวนั้น เขามิอยากให้จิตใจที่ใสซื่อของนางต้องขุ่นมัวหรือวิตกกังวลด้วยเรื่องคาวเลือดเกินจำเป็น
เหล่าศิษย์สำนักซู่ซันเริ่มทยอยแยกย้ายกันออกจากป่าใหญ่
บ้างก็ออกเดินทางเพียงลำพัง บ้างก็รวมกลุ่มกันสามถึงห้าคนเพื่อความปลอดภัย
ส่วนเมิ่งฝาน หลี่เสวี่ยโหรว และหลิวเยียนผิง ยังคงยึดถือพันธสัญญาเดิม ออกเดินทางร่วมกันทั้งสามคน
สามวันผ่านไป ทั้งสามก็ปรากฏตัวขึ้น ณ หุบเขาเร้นลับแห่งหนึ่ง
