บทที่ 96 บ่วงพันธนาการ... และวิถีแห่งมาร!
เมิ่งฝานเลือกที่จะเอ่ยถึงเพียงเหตุการณ์เบาบางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
แม้ใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าเป็นเพียงการปั้นแต่งขึ้นเพื่อตบตาเท่านั้น
เพราะลึก ๆ ในใจของเขายังคงสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นที่ยังมิจางหาย มิใช่หวาดหวั่นต่อฤทธาของนางจิ้งจอกอสูรตนนั้น แต่เป็นความพรั่นพรึงต่อสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพใต้ผืนธรณี
สัญชาตญาณร่ำร้องบอกเมิ่งฝานว่า ต่อให้เป็นยอดคนอย่างท่านผู้เฒ่าหลิน หากต้องเผชิญหน้ากับโลงศพเหล่านั้นก็อาจถึงขั้นต้องคุกเข่าสยบ
ชายหนุ่มพยายามสะกดกลั้นความฟุ้งซ่าน ปรับลมหายใจให้คงที่ ก่อนจะเข้าร่วมกับหลี่เสวี่ยโหรวเพื่อกวาดล้างเศษซากอสูรระดับต่ำที่เหลือ การเข่นฆ่าดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
เพียงครึ่งชั่วยามผ่านไป กองทัพอสูรก็ถูกถอนรากถอนโคนจนแทบสิ้นซาก
ทว่าชัยชนะในครานี้กลับต้องแลกมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา เมื่อศิษย์สำนักกระบี่ซู่ซันต้องสังเวยชีวิตในสนามรบไปกว่าสิบคน
นี่คือสัจธรรมที่มิอาจหลีกเลี่ยง เมื่อคู่ต่อสู้คืออสูรร้ายที่มีสัญชาตญาณฆ่าฟัน หาใช่เพียงสัตว์ป่าธรรมดา
