บทที่ 95 ปริศนาหลังม่านจิตรกรรม… โลงศพสะกดวิญญาณ!
ในขณะที่เมิ่งฝานกำลังเตรียมตัวเร้นกายออกจากพระราชวังอสูรแห่งนี้ เพื่อมุ่งหน้าไปสมทบกับหลี่เสวี่ยโหรวตามที่นัดหมายไว้
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู ชายหนุ่มกลับหันหลังกลับไปมองโถงวิหารเป็นครั้งสุดท้ายอย่างไร้จุดหมาย ทันใดนั้น สายตาของเขาก็บังเอิญไปสะดุดเข้ากับภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดอับสายตาของพระราชวัง
หากมองเพียงผิวเผิน ภาพจิตรกรรมชิ้นนี้ดูแทบมิแตกต่างจากภาพสลักอื่น ๆ ที่ประดับอยู่รายรอบ ทว่าประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเมิ่งฝานกลับสังเกตเห็น ‘จุดนูน’ เล็ก ๆ จุดหนึ่งที่ปรากฏอยู่บนภาพนั้นอย่างพอดิบพอดี
สัญชาตญาณบางอย่างร่ำร้องบอกเขาว่าภาพนี้มีลับลมคมใน เขาจึงตัดสินใจหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในความเงียบสงัดของพระราชวังอีกครั้ง จนกระทั่งมายืนประจันหน้ากับภาพวาดลึกลับนั้น
เมิ่งฝานพินิจพิเคราะห์ลวดลายบนผนังอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังมิอาจมองออกว่ามีความพิเศษอันใดซ่อนอยู่ เขาจึงลองเสี่ยงดวงยื่นนิ้วเรียวยาวออกมาหนึ่งนิ้ว แล้วกดลงบนจุดนูนกึ่งกลางภาพจิตรกรรมนั้นเบา ๆ
หนึ่งลมหายใจ…
สองลมหายใจ…
