ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโถงวิหาร ราวกับกาลเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ
…
สิ้นลมหายใจที่เจ็ด แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ก็แผ่ซ่านมาจากใต้ฝ่าเท้า
ทันใดนั้น แผ่นหินบนพื้นพระราชวังพลันแยกตัวออก เผยให้เห็นบันไดศิลาที่ทอดดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ห่างจากจุดที่เมิ่งฝานยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว
“หึ… มีความนัยซ่อนอยู่จริงๆ เสียด้วย!” นัยน์ตาของเมิ่งฝานฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
เขาหยุดคิดเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าลงไปตามขั้นบันไดอย่างแน่วแน่ ในสถานการณ์ที่ปริศนาปรากฏอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ ย่อมยากนักที่ผู้ฝึกตนจะข่มกลั้นความอยากรู้อยากเห็นได้ หากมิลงไปสำรวจให้เห็นกับตา ใจย่อมมิอาจสงบลงได้เลย
เมิ่งฝานหยิบไข่มุกราตรีออกมาหนึ่งเม็ด แสงนวลตาจากมันช่วยขับไล่ความมืดมิดรอบกาย บันไดที่ทอดตัวลงลึกเช่นนี้พิสูจน์ได้ว่าเบื้องล่างถูกขุดเจาะขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์อย่างประณีต เขาอดสงสัยมิได้ว่าในรังลับใต้ดินที่มิดชิดเพียงนี้ จะซุกซ่อน ‘ของวิเศษ’ ระดับใดเอาไว้กันแน่
ครู่ต่อมา ฝีเท้าของเขาก็หยุดลงที่ปลายสุดของบันได
