“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าดอกบัวนี้คือสิ่งใด มีสรรพคุณเช่นไรบ้าง?”
เมิ่งฝานหันไปถามสองดรุณี โดยเน้นไปที่หลิวเยียนผิงเป็นพิเศษ ด้วยนางเป็นถึงหลานสาวของผู้อาวุโสแห่งตำหนักโอสถ ตามหลักแล้วความรู้เรื่องสมุนไพรวิเศษย่อมต้องซึมซับเข้าสมองมาบ้าง
ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เมิ่งฝานต้องลอบถอนหายใจ เมื่อทั้งหลี่เสวี่ยโหรวและหลิวเยียนผิงต่างส่ายหน้าเป็นพัลวัน
ช่างเป็นทายาทที่ทำให้บรรพบุรุษต้องหลั่งน้ำตาโดยแท้ หลิวเยียนผิงผู้นี้คือต้นแบบของ ‘ศิษย์จอมขี้เกียจ’ อย่างชัดเจน! แม้นางจะเป็นนักเรียนหลังห้อง ทว่านางกลับเป็นประเภทที่มีอุปกรณ์การเรียนครบครันเหนือกว่าผู้ใด
“ข้ามี ‘ขวดหยกวิญญาณ’ อยู่ใบหนึ่ง มันเป็นของวิเศษสำหรับจัดเก็บสิ่งของ แม้พื้นที่ภายในจะมิกว้างขวางนัก แต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณเข้มข้นที่ช่วยรักษาความสดใหม่และคงสภาพวิเศษของตัวยาไว้ได้ เจ้าใส่ดอกบัวลงไปในนี้เถิด น่าจะช่วยยืดอายุของมันไว้ได้จนกว่าจะถึงสำนัก ข้าให้เจ้ายืมก่อน รอกลับถึงซู่ซันแล้วค่อยคืนข้าก็แล้วกัน”
ดวงตาของเมิ่งฝานพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที สมกับเป็นเศรษฐินีตัวน้อย นางถึงกับมี ‘ตู้เย็นวิเศษ’ ระดับสูงของโลกบำเพ็ญเพียรพกติดตัวเชียวหรือ!
