เมิ่งฝานรับขวดหยกมาจากหลิวเยียนผิง นำดอกบัวบรรจุลงไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเก็บเข้าอกเสื้ออย่างคล่องแคล่วดุจเป็นของตนเองมาแต่เดิม
“พอกลับถึงสำนักซู่ซันแล้ว อย่าลืมคืนข้าด้วยล่ะ!” หลิวเยียนผิงเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยความหวงแหน
“วางใจเถอะ ข้ามิใช่คนประเภทชอบชักดาบของใคร” เมิ่งฝานยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี
ทว่าทันทีที่สิ้นคำ สายตาของเขาก็เบนกลับไปยังบึงน้ำสีเลือดเข้ม มังกรเขียวตนนั้นยังมิสิ้นใจ มันเพียงแค่บาดเจ็บ ทว่าสำหรับเมิ่งฝานแล้ว ในเมื่อลงมือไปแล้วเขาก็เขามิคิดจะเหลือพยานเอาไว้ให้ยุ่งยากภายหลัง ‘ถอนรากถอนโคน’ คือวิถีที่ปลอดภัยที่สุด!
เขาไม่มีวันใจอ่อนเพียงเพราะมันรู้จักอ้อนวอนขอชีวิต เมิ่งฝานกระชับกระบี่หงชี่ กวัดแกว่งเจตจำนงกระบี่กดดันลงสู่บึงน้ำอีกครา จนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น
ชั่วอึดใจ มังกรเขียวก็ถูกบีบให้โผล่พ้นน้ำ ทว่าครานี้มันมิได้พุ่งเข้าใส่อย่างดุร้ายเหมือนก่อน แต่มันกลับค่อย ๆ คลานขึ้นฝั่งอย่างพินอบพิเทา ก่อนจะหมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้าของเมิ่งฝาน
