ถ้าเป็นเมื่อก่อน กริมก็นับเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมหมาป่าเดียวดายเหล่านี้
กริมกวาดสายตาสำรวจสถานการณ์ พลันสะดุดตากับร่างหนึ่งที่โดดเด่นเจิดจรัสท่ามกลางฝูงชน
ชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสดที่บาดตา… ใบหน้างดงามที่ผสมผสานความเย็นชาหยิ่งผยองเข้ากับเสน่ห์ยั่วยวนชวนฝันได้อย่างลงตัว และเจ้าของใบหน้านั้นกำลังกวักมือเรียกเขาหยอยๆ จากอีกฟากของห้อง
แมรี่ในชุดแดงเพลิงที่นั่งอยู่ตามลำพังย่อมเป็นจุดรวมสายตาของหนุ่มๆ ทั้งห้องอยู่แล้ว และการที่เธอกวักมือเรียกเขาอย่างเปิดเผยแบบนี้… เท่ากับเป็นการถีบกริมลงสู่สนามรบ ให้กลายเป็นศัตรูหัวใจของชายหนุ่มทั้งกองทัพโดยไม่รู้ตัว
ขวับ…
สายตานับไม่ถ้วนที่แฝงความหมายซับซ้อนพุ่งตรงมาที่กริมราวกับลูกธนูอาบยาพิษ ทำเอาเขาหน้าถอดสีไปเล็กน้อย ยัยแมรี่นี่ช่างสรรหาเรื่องดึงดูดเท้าคนอื่นเก่งจริงๆ!
แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาลังเล กริมจำใจต้องเดินฝ่าดงสายตาอาฆาตเข้าไปนั่งข้างๆ แมรี่อย่างสงบเสงี่ยม
“จำไว้ ต่อไปนี้นายคือคนของฉัน คราวหน้าหัดมาให้เร็วกว่านี้หน่อย!”
แมรี่ยื่นใบหน้าที่สวยบาดใจเข้ามาใกล้หูเขาก่อนกระซิบข่มขู่เสียงเย็น กริมสัมผัสได้ทันทีว่ารังสีอำมหิตรอบข้างทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่าตัว แต่ดูเหมือนแมรี่จะสะใจกับผลลัพธ์นี้มาก มุมปากเธอกระตุกยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรงวางมาดนางพญา
ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอกวาดมองไปรอบห้อง ผู้ฝึกหัดชายคนไหนเผลอสบตาต่างพากันเคลิบเค
