ดอกบัวนี้งอกเงยจากตมทว่ามิแปดเปื้อนราคี ผุดผ่องราวกับผ่านการชะล้างจากพิรุณสวรรค์ เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้แจ้งว่ามิใช่พฤกษาธรรมดา แต่มันคือ ‘สมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดิน’ โดยแท้!
“ดอกบัวดอกนี้.ช่างเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง!” ดวงตาของเมิ่งฝานเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที
หาใช่เพียงเขาเท่านั้น แม้แต่หลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวต่างก็รู้ซึ้งถึงมูลค่าของมันโดยมิต้องมีใครบอก
“เมิ่งฝาน เจ้าสังเกตที่ก้นบึ้งนั่นสิ มีเงามืดก้อนมหึมาหมอบนิ่งอยู่ ดูเหมือนจะมีอสูรกายบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ใต้น้ำ” หลิวเยียนผิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงระแวดระวังเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ
เมิ่งฝานพยักหน้าช้า ๆ “รอบข้างสมบัติวิเศษมักมีอสูรพิทักษ์ปกป้องเสมอ นั่นเป็นเรื่องปกติของโลกใบนี้… และภารกิจของพวกเรามิใช่การกวาดล้างอสูรหรอกหรือ?”
หากมองในมุมของอสูร เมิ่งฝานย่อมมิพ้นเป็นพวก ‘ฆ่าคนชิงสมบัติ’
ด้วยดอกบัวนี้ถูกมันเฝ้าแหนปกป้องมาเนิ่นนาน ย่อมสมควรเป็นเจ้าของโดยธรรมชอบ
ทว่าในวิถีแห่งโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ มนุษย์สังหารอสูรย่อมเป็นครรลองธรรมชาติ
