่พวกชั้นต่ำเหล่านี้ ต่อให้ลากพวกมันออกมาหมดทั้งบึง ก็ไม่มีทางหยุดยั้งยัยโลลิตัวอันตรายที่ไล่กวดอยู่ข้างหลังได้ ในบึงโคลนแห่งนี้ สิ่งเดียวที่พอจะทำให้อลิซรู้สึกครั่นคร้ามได้บ้าง น่าจะมีเพียงแค่เจ้านั่น… ซิมบ้า!
อลิซอาศัยสัญชาตญาณพรสวรรค์ ลอยตัวอยู่กลางอากาศสูงจากพื้นยี่สิบเมตร มองดูคลื่นโคลนสกปรกและน้ำเน่าที่กระเซ็นไปทั่วเบื้องล่าง ความโกรธเคืองบนใบหน้าจิ้มลิ้มก็ยิ่งทวีความรุนแรง
“ไอ้เด็กเหลือขอข้างล่างนั่น ฟังนะ… เลิกวิ่งพล่านไปทั่วซะที… ขอแค่แกยอมพาฉันไปที่หอคอยนั่นแต่โดยดี ฉันรับรองว่าจะไม่ทำร้ายแกแม้แต่ปลายเล็บ!”
กริมตะโกนสวนกลับโดยไม่หันมามอง “ใช่สิ! เธอจะไม่ทำร้ายฉันแม้แต่ปลายเล็บ แต่คงจะหั่นฉันเป็นแปดชิ้นแทนล่ะสิ… ลูกไม้หลอกเด็กอนุบาลแบบนี้อย่าเอามาใช้เลย… แน่จริงก็จับฉันให้ได้ก่อนสิโว้ย!” พูดจบเขาก็ยืดคอตะโกนเรียก “ซิมบ้า! ซิมบ้า!” มั่วซั่วไปอีกชุดใหญ่
“แกนี่มันรนหาที่ตาย… ไอ้เด็กเวร อย่าให้ฉันจับได้นะ… ถ้าแกตกอยู่ในมือฉัน…”
“เธอจะทำอะไรฉันล่ะ? นึ่งมะนาว? น้ำแดง? หรือจะจับล้างน้ำแล้วกินสดๆ? ยังไงซะพวกนางมารอย่างพวกเธอก็เป็นตัวประหลาดกันทั้งนั้นแหละ… เมื่อวานเพิ่งจะโดนนางมารแมรี่ทรมาน วันนี้ก็มาโดนยัยโลลิไม่รู้จักโตไล่ฆ่าอีก ป๋าละซวยบัดซบ…”
คำพูดรัวเป็นชุดดั่งปืนกลของกริมยังไม่ทันจบ เขาก็รู้สึกถึงแรงรัดตึงที่ข้อเท้า เถาวัลย์ยาวเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นจากบึงม้วนพันขาเขาทั้งสองข้างไว้
