ไว้ได้อยู่หมัด ขอแค่หาทางทำลายกำแพงมิติบ้านั่นได้ การต่อสู้ครั้งนี้ก็จะจบลงอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดาย… วินาทีต่อมา สถานการณ์กลับพลิกผันด้วยการตอบโต้ที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจของเด็กหญิง
ท่ามกลางวงล้อมของแมงป่องทมิฬนับไม่ถ้วน ใบหน้าของเด็กหญิงยังคงประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยด ดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านกับแมลงร้ายที่ยั้วเยี้ยอยู่รอบตัว เธอมองอสูรแมลงมารจากระยะไกล แล้วยกกรงทองคุมขังมิติในมือขึ้นส่ายไปทางเขาเบาๆ
โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ความหนาวเหน็บแล่นวาบเข้ามาจับขั้วหัวใจของอสูรแมลงมาร
เพราะได้ฟังคำบอกเล่าอย่างละเอียดจากกริมเกี่ยวกับความแปลกประหลาดของเด็กหญิงคนนี้มาแล้ว อสูรแมลงมารจึงระวังตัวเป็นพิเศษ เมื่อเห็นการกระทำของเด็กหญิง แม้จะไม่รู้สึกถึงคลื่นพลังเวทโจมตีใดๆ เข้ามาใกล้ แต่สัญชาตญาณก็สั่งให้เขารีบกระโดดหลบฉากไปด้านข้างด้วยความเร็วสูงสุด
“อ๊าก…”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากปากของอสูรแมลงมารอย่างกะทันหัน
ร่างกายของเขาหลบพ้นจากจุดเดิมได้จริงๆ แต่ไม่รู้ทำไม พอยืนทรงตัวได้ เขาก็เซถลาแล้วพบว่า… ขาขวาของตัวเองหายไปอย่างลึกลับ! และในวินาทีถัดมา ขาขวาที่หายไปนั้นก็ไปปรากฏอยู่ในกรงทองคุมขังมิติของเด็กหญิงอย่างเงียบเชียบ มองดูจากไกลๆ ช่างดูสมจริงและย่อส่วนได้อย่างน่าอัศจรรย์
“เอ๊ะ!”
เด็กหญิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าศัตรูรายนี้จะหลบได้ไวขนาดนี้ จนรอดพ้นจากการโจมตีเต็มรูปแบบของเธอไปได้
ยังไม่ทันที่ศัต
