ยก็ยอมแหวกทางให้เธอเดินผ่านแต่โดยดี
ทหารรับจ้างคนหนึ่งที่ร่างกายแหว่งเว้าไปเกือบครึ่ง และกำลังถูกอสูรทารกวิปลาสนับสิบตัวรุมกัดกิน ยังไม่สิ้นใจ เขายกมือเปื้อนเลือดที่เหลือไม่ครบห้านิ้วขึ้น พยายามตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือจากเด็กหญิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม “ช่วยด้วย… ช่วย… ช่วยข้าด้วย…”
เด็กหญิงยิ้มหวาน นั่งยองๆ ลงตรงหน้าเขา ถามเสียงนุ่มนวล “หนูช่วยวิญญาณของคุณออกมาจากเงื้อมมือพวกมันได้นะ งั้นตอนนี้คุณยินดีจะให้หนูช่วยวิญญาณของคุณไหม?”
ทหารรับจ้างที่ลมหายใจร่อแร่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารัวๆ ด้วยความดีใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าตอนที่เด็กหญิงพูดคำว่า “ช่วย” น้ำเสียงของเธอฟังดูแปร่งๆ และมีเสียงพึมพำแปลกๆ ปนอยู่ ถ้าเขามีความรู้ด้านภาษาศาสตร์สักนิด เขาจะรู้ทันทีว่าเสียงประหลาดพวกนั้นเมื่อรวมกันแล้ว มันคือคำว่า “ช่วงชิง” ในภาษาโบราณแอนดีสของทวีปจอมเวท
เมื่อได้รับคำตอบรับ เด็กหญิงยิ่งยิ้มกว้าง เธอหยิบลูกแก้วสีขาวขุ่นออกมาจากอกเสื้ออย่างคล่องแคล่ว วางแปะลงบนหน้าผากของทหารรับจ้างใกล้ตาย ท่องคาถาสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ร่างของทหารรับจ้างก็กระตุกเฮือก ประกายแห่งความหวังสุดท้ายในดวงตาดับวูบทันที
เงาร่างสีขาวจางๆ ลอยออกมาจากหน้าผาก แล้วถูกดูดหายวับเข้าไปในลูกแก้ว
ตุบ… สัญญาณชีพในร่างทหารรับจ้างจางหายไปอย่างรวดเร็ว มือเปื้อนเลือดที่ชูค้างไว้ตกลงกระแทกพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของเหล่าผู้ฝึกห
