ัดหอคอยที่เพิ่งมาถึงพอดี ทุกคนต่างลอบตระหนกในใจ
การมาถึงของพวกกริมย่อมดึงดูดความสนใจของเด็กหญิง เธอเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา เงยหน้าถามเสียงใส “พวกพี่คือผู้ฝึกหัดผู้พิทักษ์ที่นี่เหรอคะ? สวัสดีค่ะ หนูชื่ออลิซผู้แสนน่ารักค่ะ!”
กริมและพวกอีกสี่คนจ้องมองยัยหนูจอมแสบคนนี้ด้วยสายตาเย็นชา ไม่หลงกลภาพลักษณ์ภายนอกของเธอ ในหมู่ผู้ฝึกหัดเวท คำสวยหรูอย่างมิตรภาพ ความรัก หรือความเป็นมนุษย์ ถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปนานแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียง ความรู้, ทรัพยากร และพลัง
ผู้ฝึกหัดที่จิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ คงตายเพราะเล่ห์เหลี่ยมชาวบ้านก่อนจะได้ขึ้นเป็นระดับกลางด้วยซ้ำ อย่าหวังว่าจะได้เป็นระดับสูงที่ยืนค้ำฟ้าเลย
เห็นสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ลูกแก้วและกรงทองคุมขังมิติของเธอ อลิซรีบซ่อนของทั้งสองอย่างไว้ข้างหลัง ทำปากยื่น “นี่ของอลิซนะคะ ห้ามคิดแย่งนะ”
อัลเลนกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยสายตาอำมหิต กระซิบถามกริม “ไหนบอกว่ามีสามคนไง? อีกสองตัวไปไหน?”
“พี่ไคลี่ไปทางโน้นแล้วค่ะ… พี่เขาตัวโตมาก เก่งมากด้วยนะ… ถ้าพี่เขาเจอกับพี่สาวคนนี้ คงสนุกน่าดู…” เด็กหญิงชี้มือไปทางทิศตะวันออก ตอบคำถามด้วยท่าทางไร้เดียงสา พี่สาวที่เธอพูดถึงคงหมายถึงนางมารวิปลาสที่แบกดาบยักษ์เหมือนกัน “ส่วนพี่เจฟฟรีย์ไปทางนี้ค่ะ… เห็นบอกว่าจะไปหาวัตถุดิบอะไรสักอย่าง…”
ได้ยินดังนั้น อัลเลนและพวกถึงกับสะดุ้ง แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันที มอนสเตอร์
