ที่นี่ตายไปกี่ตัวพวกเขาก็ไม่สน แต่ถ้าสวนสมุนไพรลับหรือแปลงดอกไม้ถูกคนนอกบุกรุก ผู้ฝึกหัดทั้งหอคอยคงโดนแอนเดอร์สันลงโทษหนักแน่
ไม่ต้องคิดเยอะ เสียงตะโกนลั่นของนางมารวิปลาสก็ดังขึ้น
“ฉันจะไปขวางไอ้หมอนั่นทางโน้นเอง!”
พูดจบ ร่างถึกบึกบึนราวกับคนเถื่อนของนางมารวิปลาสก็เร่งความเร็วพุ่งออกไปทางทิศตะวันออกราวกับรถถัง อสูรทารกวิปลาสที่ขวางทางถูกเธอเหยียบเละเป็นก้อนเนื้อ ส่วนตัวอื่นๆ ได้แต่หลบมุมส่งเสียงร้องโกรธแค้น แต่ไม่กล้าเข้าใกล้เธอ
“งั้นฉันไปทางนี้!” เนตรพญาเหยี่ยวพูดเสียงเรียบ ดึงฮู้ดขึ้นคลุมหัว แล้วไล่ตามไปทางทิศตะวันตก
บนท้องฟ้าเหนือหมอกหนาทึบ จู่ๆ ก็มีเสียงร้อง “ก๊า ก๊า” ของฝูงอีกามรณะดังระงม บินไล่ตามหลังเนตรพญาเหยี่ยวไปทางทิศตะวันตก
อัลเลนหัวหน้าผู้ฝึกหัดกลอกตาไปมา พูดเองเออเองว่า “ฉันจะไปช่วยเขา!” พูดจบก็รีบวิ่งตามหลังเนตรพญาเหยี่ยวไป
ที่นี่เลยเหลือแค่ อสูรแมลงมาร, กริม และเด็กหญิงลึกลับคนนั้น
“จะเริ่มสู้กันแล้วเหรอคะ?” เด็กหญิงเอียงคอมองทั้งสองคน “ก่อนลงมือ ไม่อยากถามความเป็นมาของพวกหนูหน่อยเหรอ?”
“ไม่มีอะไรต้องถาม พวกแกมาทำที่นี่เละเทะ ก็ต้องรับโทษ ถ้าฉันจับแกได้ แกก็ต้องคายความลับออกมาเอง ถ้าฉันสู้ไม่ได้ ความเสียหายที่นี่ฉันรับผิดชอบเอง งั้นตอนนี้… ให้ฉันดูหน่อยเถอะว่าผู้บุกรุกอย่างแกมีน้ำยาแค่ไหน!”
หายากมากที่อสูรแมลงมาร หนึ่งในสามผู้แข็งแกร่งผู้เงียบขรึม จะพูดประโยคยาวเหยี
