องกริม ย่อมไม่อาจประเมินได้เลย
แม้จะลางสังหรณ์อยู่แล้วว่าเรื่องวันนี้ต้องทำให้เจ้าของหอคอยตื่นตัว กริมจึงรีบถอนเนตรหยั่งรู้ธาตุออกไปก่อนล่วงหน้า แต่ทว่าเมื่อจอมเวทแอนเดอร์สันปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน แรงกดดันจากรังสีคลื่นสมองอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาก็ยังคงทิ่มแทงจนกริมน้ำตาไหลพราก
กริมค่อยๆ ปิดประตูไม้ลงอย่างแผ่วเบา และซ่อนตัวเงียบเชียบอยู่ภายในห้อง ไม่กล้าแอบมองสุ่มสี่สุ่มห้าอีก หากเผลอไปเห็นความลับบางอย่างที่จอมเวทแอนเดอร์สันไม่ต้องการให้คนนอกรู้ ชีวิตน้อยๆ ของเขาคงได้จบเห่แน่
เหล่าจอมเวททางการพวกนี้ล้วนเป็นปีศาจฆ่าคนไม่กะพริบตา เอะอะก็จับคนเป็นหรือสิ่งมีชีวิตมาทดลองเวทมนตร์ชั่วร้ายสารพัด แม้ว่าเขาจะระวังตัวแค่ไหน ก็คงไม่อาจหลุดพ้นการตรวจจับด้วยพลังจิตวิญญาณของจอมเวทแอนเดอร์สันได้ แต่การปิดประตูขังตัวเองเช่นนี้คือการแสดงเจตนาบริสุทธิ์ ว่าเขาจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านายอย่างเด็ดขาด อย่างน้อยก่อนที่เขาจะหมดประโยชน์ เขาก็น่าจะยังปลอดภัยอยู่
ส่วนที่ด้านนอกประตู… การเผชิญหน้าอันน่าอึดอัดยังคงดำเนินต่อไป
ในตอนนี้แมรี่กลับมาอยู่ในรูปลักษณ์ที่ดุร้ายอีกครั้ง ดวงตาสีแดงฉานฉายแววสัตว์ป่า เล็บมือเริ่มงอกยาวออกมาอย่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นกรงเล็บแหลมคมที่ส่องประกายเย็นเยียบ
แมรี่ที่จำแลงกายเป็นผีดูดเลือดเห็นได้ชัดว่าถูกกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกระตุ้นจนสัญชาตญาณดิบระเบิดออกมา เธอมอบคลานหมอบต่ำ แล้ว
