“น่าเสียดายจริง ๆ” เมิ่งฝานพึมพำพลางถอนใจ “มหาอสูรที่มีตบะใกล้เคียงระดับราชันเช่นนี้ กลับต้องถูกข้าระเบิดทลายจนร่างแหลกเป็นผุยผง พลังวิญญาณที่ควรจะได้ดูดซับจึงสลายหายไปกับอากาศ มิเช่นนั้น ‘กายแท้จอมอำนาจ’ ของข้าคงทะลวงขึ้นสู่ชั้นที่สี่ หรืออาจไปถึงจุดสูงสุดเพื่อรอเข้าสู่ชั้นที่ห้าเลยก็เป็นได้!”
ความเสียดายวาบผ่านเข้ามาในใจเพียงครู่ ทว่าเมิ่งฝานก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อสังหารนางให้สิ้นซากอยู่ดี
ในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนั้น ใครเล่าจะกล้ายั้งมือ? แน่นอนว่าไม่มีทาง! พลังฝึกปรือนั้นสำคัญก็จริง แต่ไม่ว่ามันจะล้ำค่าเพียงใด ก็มิอาจเทียบเท่ากับชีวิตของตนเองได้
เมิ่งฝานบิดคอและยืดเส้นยืดสายเพื่อคลายความตึงเครียดของร่างกาย จากนั้นจึงก้าวเดินกลับไปยังเตียงหลังใหญ่กลางโถงวิหารอีกครั้ง
ภายในท้องพระโรงอันกว้างขวาง นอกจากเตียงหลังนี้แล้วกลับว่างเปล่าไร้เครื่องเรือนอื่นใด ย่อมเป็นที่ประจักษ์ชัดว่า ของล้ำค่าที่นางอสูรสะสมไว้ตลอดชีวิต จะต้องซุกซ่อนอยู่บนเตียงนี้อย่างแน่นอน
