บทที่ 93 กระบี่หวนคืน… สังหารสิ้นสิบทิศ!
เจ้ารีบร้อนนักหรือ?
ย่อมแน่นอนว่าข้ารีบร้อน…
ข้ารีบร้อนจะปลิดชีพเจ้าให้ลงนรกไปเสียเดี๋ยวนี้ต่างหาก!
นี่คือเจตนาสังหารที่แท้จริง มิใช่ความหมายอื่นใด
นางอสูรคลี่ยิ้มพึงใจพลางยื่นมือหยกอันเนียนนุ่มออกมา ฉุดรึงเมิ่งฝานให้ก้าวเดินตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ ทันทีที่ร่างของเขาถูกผลักให้ล้มลงบนฟูกนุ่ม สิบลมหายใจที่นัดหมายไว้กับหงชี่ก็บรรจบครบรอบพอดี!
ในชั่วพริบตา พันธนาการที่หนักอึ้งพลันสลายไป ร่างกายของเมิ่งฝานกลับมาเบาสบายและคล่องตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เคร้ง!
นิ้วหัวแม่มือของเขาดีดเข้าที่กระบังกระบี่อย่างแรง ส่งให้กระบี่หงชี่พุ่งออกจากฝักวาววับดุจประกายไฟ
“เจ้าเดรัจฉานต่ำช้า! กล้าดีอย่างไรจะมาสร้างราคีให้แก่ข้า ไปลงนรกเสียเถิด!”
เมิ่งฝานคำรามก้องด้วยโทสะที่ระเบิดออกมา วาดกระบี่หงชี่ออกเป็นแนวขวางในขณะที่ตัวเขายังคงนอนหงายอยู่บนเตียง
ด้วยความเร่งรีบในสถานการณ์วิกฤต เขาทำได้เพียงปลดปล่อย ‘เจตจำนงสังหารอสูร’ ออกไปเพียงหนึ่งเสี่ยง แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับจุดประสงค์ในตอนนี้ เขาเพียงต้องการบีบให้นางอสูรถอยห่างออกไป มิได้หวังจะสังหารนางในคราวเดียว