บทที่ 92 เสน่ห์เย้ายวนที่ยากจะต้านทาน นางจิ้งจอกจำแลง
เมิ่งฝานขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องมองลอดผ่านม่านบางเบาที่บดบังเตียงใหญ่ ภาพเรียวขาที่ปรากฏนั้น ทั้งสีสันและความนวลเนียนช่างตราตรึงใจจนยากจะถอนสายตา
สัดส่วนของนางช่างพอเหมาะพอเจาะ ส่วนที่ควรโค้งมนก็อวบอิ่ม ส่วนที่ควรเรียวบางก็คอดกิ่ว คำเปรียบเปรยถึง ‘เรียวขาในอุดมคติ’ ดูเหมือนจะถูกบัญญัติขึ้นเพื่อพรรณนาถึงนางโดยเฉพาะ
ที่ผ่านมา เมิ่งฝานเชื่อมั่นมาตลอดว่าตนเองมิใช่บุรุษมักมากในกาม ทว่าความจริงในยามนี้กลับพิสูจน์ให้เห็นว่า มิใช่เขาไร้ซึ่งราคะ แต่เป็นเพราะสตรีที่เขาเคยพบพานมานั้น ยังงามมิพอที่จะสั่นคลอนจิตใจของเขาได้ต่างหาก
สตรีที่ทอดกายอยู่บนเตียงมิใช่คนธรรมดา แต่คือนางปีศาจ เพียงแค่เรียวขาที่โผล่พ้นม่านออกมา โดยที่ยังมิเห็นโฉมหน้า ก็แทบจะกระชากวิญญาณของเมิ่งฝานให้หลุดลอย โดยเฉพาะหางจิ้งจอกสีแดงเพลิงนั่น แทนที่จะดูประหลาดผิดที่ผิดทาง กลับยิ่งเสริมเสน่ห์ยั่วยวนให้รุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ!
ดึงดูดใจ… ราวกับจะสะกดวิญญาณ
ในเสี้ยววินาทีที่จิตใจกำลังเตลิด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงความคิดดุจเสียงอสนีบาตฟาดลงกลางใจ
“นายท่าน ตื่นจากภวังค์เดี๋ยวนี้!”
