หญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงยืนประจันหน้ากับเมิ่งฝาน ร่างของนางโปร่งบางทว่าอวบอิ่มในจุดที่ควรจะเป็น ท่วงท่านั้นงดงามเย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของนางสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่สามารถสยบใต้หล้า ราวกับนางพญา ‘ต๋าจี๋’ กลับชาติมาเกิด
อาภรณ์สีแดงที่นางสวมใส่นั้นสั้นเต่อปานผ้าเช็ดตัวที่พันกายไว้เพียงหลวม ๆ ท่อนบนเปิดเผยกึ่งหนึ่งเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด ท่อนล่างปิดบังเพียงโคนต้นขาอันอวบอิ่ม หางจิ้งจอกสีแดงโบกสะบัดไปมาอย่างซุกซน
นางเดินเท้าเปล่าขยับเข้าหาเมิ่งฝานทีละก้าว…
ทีละก้าว…
อย่างแช่มช้อย
“ฟู่ว…” เมิ่งฝานลอบผ่อนลมหายใจยาว สัญชาตญาณสั่งให้เขากระชากกระบี่ออกจากฝักในทันที ทว่ามือกลับหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการ
เขาใจอ่อน!
สตรีเบื้องหน้างดงามล้ำเลิศเกินกว่าจะบรรยาย ราวกับผลงานชิ้นเอกที่สวรรค์จงใจรังสรรค์ขึ้นมาเพื่อสยบทุกสรรพสิ่ง ทำให้ผู้ที่พบเห็นมิอาจหักใจทำลายลงได้ และที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าคือ นี่มิใช่เพียง ‘มนตร์เสน่หา’ ทั่วไป
