เองมามากเกินไป ฉันแค่เหลือบมองทีเดียวก็ไม่อยากมองอีกแล้ว” โจวรุ่ยเสวียกล่าวด้วยความประหลาดใจ
เสินเฟยเฟยยิ้มออกมาไม่ได้กลั้น
หลัวโหวไอเบาๆ เพื่อปกปิดความอึดอัด “มากินข้าวกันเถอะ มื้อเย็น หนูเล็กจะเข้ามาถูกก้นใหญ่ของฉัน เฟยเฟย ถ้าอยากดู ก็มายืนดูข้างๆ ได้”
เสินเฟยเฟยก้มหน้าลงทันที ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ “อาจารย์ ฉัน…”
“แต่นะ เสียวเซวี่ย เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่เป็นเพราะขาดสารอาหารในป่าต่างหาก” เสินเฟยเฟยกล่าวอย่างกะทันหัน
ช่วงเวลากลางคืน
“พี่ชาย ฉันผิดแล้ว”
“ผิดตรงไหน”
“ฉันไม่ควรปล่อยให้พี่สาวทั้งหลายอยู่ที่นั่น แล้วตัวเองวิ่งกลับมา พี่ชาย ฉันอยากกลับมาช่วยพี่ แต่พี่ให้จิ่งจิ่งพี่เป็นผู้ประสานงานของสำนักเทียนหยุน ฉันก็เลยโกรธ และไม่ได้ตามหาพี่โดยตรง”
“เฮ้อ กลับมายังไม่บอกฉันอีก ตีก้น”
ได้ยินเสียงตบ ๆ
และเสียงร้องไห้ฟูมฟาย
“พี่ชาย ขอโทษค่ะ หิมะผิดแล้ว แต่หิมะอยากช่วยพี่ด้วย”
“ได้ ต่อไปนี้เธอจะเป็นเลขาส่วนตัวของพี่ก็แล้วกัน”
“จริงสิ”
โจวรุ่ยเสวียมอบเรื่องของดาวพันธุ์มาร์ให้กับ “เหล่าศิษย์เอก” ของหลัวโหวหลังจากนั้นยังมอบยาและรางวัลต่างๆ สำหรับผู้ทดลองให้กับเหล่าศิษย์เอกรับผิดชอบ แล้วก็วิ่งหนีกลับไปอย่างรวดเร็ว
เธอทนความ “คิดถึง” นั้นไม่ไหวเลย
สถาบันพลังแห่งทวีปแอฟริกา
หลัวโหวมาถึงสำนักงานของเสินเฟยเฟยตรงเวลา
เสินเฟยเฟยมองเขาคราวนี้ สีหน้าดูเป็นมิตรมากขึ้น
“ดูเทียนเย่ นี่คือบัตรประจำตัวพ
