บทที่ 87 ปริศนาหลังบานประตู และกรงขังมนุษย์
สัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนเมิ่งฝานว่า สิ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังบานประตูไม้เหล่านั้น หาใช่อสูรกระทิงระดับสูงอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่
ถ้าเช่นนั้นมันคือสิ่งใดกันแน่?
เมิ่งฝานเลิกคาดเดาให้เสียเวลา เขาพุ่งตรงไปยังกระท่อมหลังแรกแล้วผลักบานประตูไม้ให้เปิดออกอย่างแรง!
ครืด…
กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไปด้วยไอเหม็นเน่าโชยเข้าปะทะจมูกจนเมิ่งฝานต้องขมวดคิ้วด้วยความขยะแขยง ภายในกระท่อมมืดสลัวทว่าเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องเข้าไป ความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้แววตาของเมิ่งฝานเย็นเยียบลงในทันที
สิ่งที่อยู่ภายในกระท่อมมิใช่อสูร หากแต่เป็น ‘มนุษย์’!
ท่ามกลางความมืดมิด มีเด็กน้อยสามคนอายุราวห้าถึงหกขวบนอนขดตัวเบียดเสียดกันอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อบานประตูถูกเปิดออก พวกเขาก็จ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ความหวาดกลัว และความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้
มนุษย์อย่างนั้นหรือ? หรือจะเป็นอสูรจำแลงกายกันแน่?