เมิ่งฝานลอบครุ่นคิดด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้เขาปักใจเชื่อมาตลอดว่าในดินแดนอสูรแห่งนี้ หากผู้ใดมิได้สวมอาภรณ์ของสำนักซู่ซัน ผู้นั้นย่อมมิใช่มนุษย์ ทว่าสถานการณ์ตรงหน้ากลับทำให้เขาสับสน เพราะเด็กทั้งสามดูอย่างไรก็ห่างไกลจากกลิ่นอายอสูรยิ่งนัก!
อย่างไรก็ตาม เขายังไม่อาจตัดความเป็นไปได้เรื่อง ‘มนตร์มายา’ ขั้นสูงทิ้งไป เพราะบางทีอสูรที่มีตบะแก่กล้าอาจสร้างภาพลวงตาที่แนบเนียนจนสามารถตบตาได้แม้กระทั่งผู้ที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวเช่นเขา
“หงชี่ เจ้าเชี่ยวชาญด้านมนตร์มายาและเสน่ห์ล่อลวง จงบอกข้าทีว่าเด็กสามคนนี้เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเป็นเพียงอสูรที่กำลังใช้เล่ห์กลตบตาข้าอยู่?” เมิ่งฝานยังไม่รีบร้อนลงมือสังหาร แต่เลือกที่จะถามความเห็นจากวิญญาณกระบี่คู่กาย
หงชี่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาว่า “นายท่าน เด็กทั้งสามนี้คือมนุษย์แท้ ๆ เจ้าค่ะ มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์อสูรเลยแม้แต่น้อย!”
เมื่อได้รับคำยืนยันจากหงชี่ ผู้ซึ่งเป็นเลิศด้านสัมผัสมายา เมิ่งฝานก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
