บทที่ 86 หลังสิ้นเจ็ดลมหายใจ จงกวาดล้างให้สิ้น!
ทั้ง หลี่เสวี่ยโหรว และ หลิวเยียนผิง ต่างตกอยู่ในสภาวะตึงเครียดจนหลงลืมข้อสังเกตสำคัญไปชั่วขณะ ทว่าเมื่อได้ยินคำเตือนของเมิ่งฝาน ทั้งสองก็ดึงสติกลับคืนมาได้ทันที
จริงด้วย!
ในเมื่ออสูรระดับ ‘วัวหน้าคน’ ยังต้องมายืนเฝ้าหน้าประตูเยี่ยงทาสรับใช้ ย่อมหมายความว่าสิ่งที่อยู่ภายในกระท่อมไม้เหล่านั้นต้องทรงพลังและน่าเกรงขามยิ่งกว่าพวกมันหลายเท่าตัว มิเช่นนั้นอสูรระดับสูงเช่นนี้มีหรือจะยอมก้มหัวทำหน้าที่เป็นเพียงยามเฝ้าประตู?
หลิวเยียนผิงรู้สึกปั่นป่วนในใจจนแทบหยุดหายใจ ลำพังแค่สู้กับวัวหน้าคนนางก็แทบจะรากเลือดอยู่แล้ว หากต้องเผชิญกับสิ่งที่ ‘เหนือกว่า’ นั้น นางจินตนาการไม่ออกเลยว่าจุดจบจะเป็นเช่นไร
ทางด้านหลี่เสวี่ยโหรว แม้นางจะกระหายการต่อสู้เพียงใด แต่ยามนี้ความกังวลเริ่มเกาะกินใจ ตลอดทางที่ผ่านมา การปลิดชีพวัวหน้าคนได้หนึ่งตัวนับเป็นขีดจำกัดสูงสุดของนางแล้ว หากทำเพียงแค่ประยุทธ์ยื้อยุดโดยไม่หวังผลสังหาร นางอาจพอรับมือได้เต็มที่เพียงสองตัว