บทที่ 85 จิตใจที่สั่นคลอน และความตายของเหล่านักมายากล
“เจ้าพวกอสูรนี่มันจะจองล้างจองผลาญกันไปถึงไหน!”
ใบหน้าของ หวังจิ่วหยวน บิดเบี้ยวดูน่าเกลียดน่าชังยิ่งนัก ในใจของเขาเต็มไปด้วยความขยะแขยงจนยากจะพรรณนา และที่น่ากลัวกว่านั้นคือความตระหนกที่ยังตกค้างอยู่ไม่จางหาย!
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด เพียงแค่คิดว่าเขาเกือบจะมอบใจให้สตรีที่แท้จริงคือสุนัขจิ้งจอกขนฟู มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอัปยศและสับสนอลมานโดยสิ้นเชิง!
เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะระงับจิตใจที่ฟุ้งซ่านให้กลับมาสงบลงได้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เมิ่งฝานเสร็จสิ้นกระบวนการดูดซับและกลั่นกรองวิญญาณธาตุจากซากอสูรพอดี
“ศิษย์พี่เมิ่ง พวกท่านรู้ได้อย่างไรว่าสตรีชุดขาวผู้นั้นคืออสูรแปลงกายมา?” หวังจิ่วหยวนเอ่ยถามด้วยความข้องใจลึก ๆ
ในเมื่อเดินทางมาด้วยกัน เหตุใดทุกคนถึงมองออกแต่เขากลับมืดแปดด้านอยู่เพียงผู้เดียว? สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนัก แม้เขาจะยอมรับว่าตนเองอ่อนด้อยกว่าคนอื่นในที่นี้ แต่เขาก็น่าจะพอมีไหวพริบเหนือกว่าหลิวเยียนผิงอยู่บ้างมิใช่หรือ?
