“นั่นเป็นเพราะก่อนหน้านี้เราเคยปะทะกับพวกมันมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงล่วงรู้ถึงสันดานของพวกอสูรจิ้งจอกที่มักใช้รูปโฉมมนุษย์มาล่อลวงเหยื่อ” เมิ่งฝานตอบอย่างเรียบง่าย
“แต่ถึงกระนั้นท่านมั่นใจได้อย่างไรว่านางคืออสูรจิ้งจอกแน่ ๆ? พวกท่านลงมือสังหารโดยไม่มีการทดสอบหรือถามไถ่แม้แต่น้อย หากฟันผิดคนขึ้นมาจะมิเป็นเรื่องใหญ่หรือ?” หวังจิ่วหยวนยังคงสงสัยไม่หาย
หลิวเยียนผิง จึงช่วยอธิบายเสริมว่า “ในพงไพรต้องมนต์แห่งนี้ นอกจากศิษย์สำนักซู่ซันแล้ว ย่อมไม่มีมนุษย์ปุถุชนหลงเหลืออยู่ ตราบใดที่มิได้สวมอาภรณ์ของศิษย์ร่วมสำนัก ย่อมสรุปได้ทันทีว่าสิ่งนั้นมิใช่มนุษย์!”
หวังจิ่วหยวนนิ่งคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนเหตุผลนี้จะฟังดูฟังขึ้นจริง ๆ
ทว่าถึงจะรู้อย่างนั้น หากเป็นตัวเขาเองก็คงไม่กล้าตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ท้ายที่สุดแล้วการลงดาบใส่ร่างมนุษย์ย่อมมีความลังเลใจแฝงอยู่เสมอ ซึ่งความต่างตรงนี้เองที่ชี้วัดถึง ‘ความเด็ดเดี่ยว’ ของจิตใจ
