บทที่ 84 ภรรยาของเจ้าไม่สมบูรณ์แล้ว ยังจะเอาอยู่อีกไหม?
ก่อนหน้านี้ หวังจิ่วหยวน เผชิญแต่ฝูงอสูรกระทิงดุร้าย เขาจึงยังไม่เคยพบเจอกับอสูรจิ้งจอกจำแลงกายมาก่อน เมื่อเห็นสตรีแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้นกลางป่าลึกเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นล้นพ้น
ในใจลอบอิจฉาศิษย์ร่วมสำนักทั้งสี่คนนั้นไม่ได้ ‘โชคดีเสียจริง… บุกเข้ามาในดินแดนอันตรายแบบนี้ ยังอุตส่าห์มีวาสนาได้พบพานโฉมงาม’ หากพูดกันตามตรง รูปโฉมของสตรีชุดขาวนางนั้นงดงามจนยากจะละสายตา หวังจิ่วหยวนได้แต่ทอดถอนใจที่ตนเองมาช้าไปก้าวหนึ่งอย่างน่าเสียดาย!
ทว่าทางด้าน หลิวเยียนผิง และ หลี่เสวี่ยโหรว กลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้าม ใบหน้าของพวกนางเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ภาพเหตุการณ์ที่อสูรจิ้งจอกจำแลงเป็นหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำไม่ลืมเลือน
พวกนางต่างนึกถึงคำเตือนของเมิ่งฝานที่ว่า “ในสถานที่แห่งนี้ หากผู้ใดมิได้สวมอาภรณ์ของสำนักซู่ซัน ให้สันนิษฐานไว้ก่อนเลยว่าสิ่งนั้นมิใช่มนุษย์!”
ดังนั้น หญิงสาวชุดขาวผู้นี้ ย่อมหนีไม่พ้นการเป็นอสูรจำแลงกายมาอย่างแน่นอน
