เมื่อคำนวณดูแล้วหลิวเยียนผิงรับมือได้หนึ่งตัว หลี่เสวี่ยโหรวรับมือได้สองตัว ส่วนที่เหลืออีกห้าตัวต้องฝากไว้ที่เมิ่งฝานทั้งหมด! และนี่ยังไม่ได้นับรวมตัวอันตรายที่อาจเร้นกายอยู่ภายในห้องนั้นด้วย
หลี่เสวี่ยโหรวผู้ไม่เคยเกรงกลัวการรบพุ่ง ถึงกับต้องเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ
“ศิษย์พี่เมิ่ง เราควรจะอ้อมไปทางอื่นดีไหม? หรือจะรอให้ศิษย์สำนักซู่ซันคนอื่นตามมาสมทบก่อนดี?”
หลิวเยียนผิงรีบพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเอาเป็นเอาตาย การมีความกล้านั้นเป็นเรื่องดี แต่การเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ นั้นเป็นเรื่องโง่เขลา!
ทว่าเมิ่งฝานกลับส่ายหน้าช้า ๆ พลางย้อนถามว่า “รอ? จะรอไปทำไมกัน ในเมื่อมีลาภลอยกองโตอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ เหตุใดต้องรอให้คนอื่นมาแบ่งส่วนแบ่งไปล่ะ?”
ในสายตาของเมิ่งฝาน อสูรเหล่านี้มิใช่ภัยคุกคาม แต่มันคือ ‘คลังสมบัติ’ เคลื่อนที่ และเป็นทรัพยากรชั้นเลิศที่เขาไม่คิดจะแบ่งให้ใคร!
“แต่มันเสี่ยงเกินไป ลำพังพวกเราสามคนอาจจะรับมือไม่ไหว” หลี่เสวี่ยโหรวขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล
