ในเมื่อนางยืนยันเป็นมั่นเหมาะเช่นนี้ ความเป็นไปได้ย่อมสูงเกือบเต็มร้อย ทว่าคำถามที่ตามมาคือ เด็กมนุษย์มาปรากฏตัวในส่วนลึกของดินแดนอสูรได้อย่างไร? ซ้ำร้ายยังถูกกักขังไว้ในกระท่อมไม้ โดยมีอสูรระดับสูงคอยเฝ้าแหนอย่างแน่นหนาราวกับนักโทษสำคัญ เรื่องนี้ช่างผิดแผกและลึกลับจนยากจะหาคำอธิบาย!
“ในเมื่อแจ้งใจว่าเป็นมนุษย์ ย่อมมิอาจเข่นฆ่า ไม่เพียงสังหารไม่ได้ แต่ยังต้องยื่นมือเข้าช่วยด้วย!”
ปณิธานของศิษย์สำนักซู่ซันคือการปราบมารผดุงธรรม ช่วยเหลือผู้อ่อนแอและรักษาชีวิตผู้บริสุทธิ์ เด็กน้อยทั้งสามนี้คงถูกอสูรลักพาตัวมาจากโลกภายนอก พ่อแม่ของพวกเขาคงกำลังออกตามหาด้วยดวงตาที่นองเลือดและหัวใจที่แตกสลาย
หากไม่พบเจอก็แล้วไปเถิด แต่ในเมื่อพรหมลิขิตชักนำมาให้เห็นต่อหน้า หากอยู่ในวิสัยที่พอจะกระทำได้ เมิ่งฝานย่อมไม่อาจละเลยชีวิตเหล่านี้!
ทว่าเขายังมิได้รีบร้อนเคลื่อนย้ายเด็ก ๆ ในทันที เมิ่งฝานหันไปกำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “พวกเจ้าจงรออยู่ที่นี่ก่อน อย่าได้ซุกซนไปไหน ประเดี๋ยวข้าจะกลับมารับพวกเจ้าออกไปเอง”
