บทที่ 83 ง่ายมาก เจ้าก็แค่เข้าสู่ ‘สภาวะคุกคาม’ ให้ได้ก็พอ
จากอสูรกระทิงทั้งหมดสิบห้าตัว สิบสองตัวสิ้นใจภายใต้คมกระบี่ของเมิ่งฝาน อีกสองตัวเป็นผลงานของหลี่เสวี่ยโหรว ส่วนหลิวเยียนผิงนั้นสังหารไปเพียงตัวเดียว
ทว่าอสูรตัวเดียวนั้น หากจะกล่าวกันตามตรง ก็แทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นผลงานของนางด้วยซ้ำ
“ข้าไม่สน! ในเมื่อข้าเป็นคนขุดมันออกมา มันก็ต้องเป็นของข้า! ถ้าเจ้าอยากได้นัก ก็เอาแก่นอสูรตัวอื่นมาแลกสิ”
เด็กสาวผู้นี้ยังคงติดใจเรื่องแก่นอสูรไม่หาย ในใจลอบตัดพ้อเมิ่งฝานที่มอบแก่นอสูรระดับสูงให้หลี่เสวี่ยโหรวแต่กลับมองข้ามหน้านางไปเสียได้ ‘ช่างขี้เหนียวเหลือเกิน!’ นางบ่นพึมพำในใจ
เมิ่งฝานเพียงยกยิ้มบาง ๆ เขาไม่ได้ยึดติดกับแก่นอสูรเหล่านี้นัก เพราะก่อนจะก้าวเข้าสู่ดินแดนอสูร ท่านผู้เฒ่าหลิน เคยกำชับไว้ว่า สำหรับเมิ่งฝานแล้ว ‘พลังวิญญาณ’ ที่ไหลเวียนอยู่ในกายอสูรนั้นมีประโยชน์ต่อเขามากกว่า ส่วนแก่นอสูรเป็นเพียงวัสดุชั้นดีในการหลอมศาสตราเท่านั้น
