ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือระดับ ‘หัวหน้า’ ของเหล่าอสูร ซึ่งรัศมีพลังของมันข่มขวัญและดูไร้เทียมทานยิ่งกว่าจิ้งจอกอสูรสองหางที่พวกเขาเพิ่งเผชิญมาหลายขุม
“พวกเจ้ายังทึมทื่ออยู่ทำไม รีบหนีเร็วเข้า!” หวังจิ่วหยวนแผดเสียงตะโกนเตือนด้วยความลนลาน
หลิวเยียนผิง และ หลี่เสวี่ยโหรว ต่างขมวดคิ้วแน่นด้วยความเคร่งเครียด ภาพของอสูรกระทิงนับสิบที่ดาหน้าเข้ามาทำให้แม้แต่ผู้มีฝีมืออย่างพวกนางยังรู้สึกเย็นสันหลัง
หลี่เสวี่ยโหรวประเมินกำลังตนเองอย่างรวดเร็ว ขีดจำกัดของนางคือการรับมืออสูรกระทิงธรรมดาสี่ตัวพร้อมกัน แม้จะเหลื่อมล้ำกว่าหวังจิ่วหยวนอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ห่างชั้นกันนัก ส่วนหลิวเยียนผิงเองก็มั่นใจว่าหากต้องต้านทานอสูรสามถึงสี่ตัวนางย่อมทำได้
หากพิจารณาตามตรรกะ ถ้าทุกคนร่วมมือกัน ก็น่าจะพอรับมือฝูงอสูรกระทิงสิบกว่าตัวนี้ได้
ทว่า ‘การต้านทาน’ กับ ‘การสังหาร’ นั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว! หากการต่อสู้ยืดเยื้อ พละกำลังที่เสียไปจะทำให้ฝ่ายมนุษย์กลายเป็นผู้เพลี่ยงพล้ำเสียเอง ยิ่งไปกว่านั้น ‘วัวหน้าคน’ ตนนั้นยังเป็นตัวแปรที่น่ากลัว พลังของมันเพียงตัวเดียวอาจเทียบเท่าอสูรกระทิงธรรมดาสิบตัวรวมกันเสียด้วยซ้ำ
