ชิงเอ๋อร์เป็นของคุณแล้ว ทำชิงเอ๋อร์เลยค่ะ!”
ไม่ได้มาหาหลายวัน วันนี้หลัวโหวเลยจัดให้สาวเจ้าไป 7-8 รอบ จนในที่สุดเธอก็สลบไป หลัวโหวห่มผ้าให้เธอ เช็ดตัวให้เธอ สวมเสื้อผ้าให้เธอ ทิ้งโน้ตไว้ให้เธอเป็นอย่างสุดท้าย จากนั้นก็จากไป
พอกลับมาถึงคฤหาสน์ หลัวโหวก็เรียกหุ่นยนต์อัจฉริยะตัวหนึ่งมา หุ่นยนต์อัจฉริยะเหล่านี้ได้รับความชื่นชมมากมายบนโลกใบนี้ แต่พวกเขากลับดูเฉยชาต่อมนุษย์โลก ผู้เชี่ยวชาญหลายคนพูดว่า “นี่ก็เหมือนกับว่าเราไปที่ดวงดาวที่เจริญกว่าเรามากกว่า 50,000 ปี เราจะยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วเอาใจชาวพื้นเมืองที่นั่นอย่างนั้นเหรอ?”
หุ่นยนต์อัจฉริยะตัวนี้ดูเป็นมิตรมาก หลัวโหวเห็นใบหน้าที่งดงามแต่เย็นชาของเธอในห้องหนังสือ ก็อดชื่นชมในใจไม่ได้ พูดว่า “ฉันขอเรียกเธอว่าซิงกวงนะ พวกเธอวางแผนจะไปเมื่อไหร่?”
หุ่นยนต์อัจฉริยะมีรหัสที่ยาวมาก หลัวโหวเรียกเธอว่าซิงกวง เธอก็ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด
ซิงกวงตอบว่า “วันรุ่งขึ้นหลังจากที่สหพันธ์รัฐของพวกคุณก่อตั้ง หุ่นยนต์อัจฉริยะที่ลงมาที่นี่ 95% จะต้องกลับไป เหลือไว้ 100 คน เพื่อช่วยพวกคุณจัดการเรื่องที่ยังทำไม่เสร็จหรือยังไม่ได้ทำ แต่ในระยะสั้นจะไม่ช่วยพวกคุณพัฒนาเทคโนโลยี”
หลัวโหวพยักหน้า ถามว่า “เอ่อ แล้วเครื่องมือเพาะเลี้ยงชีวิตด้วยสารอาหารน่ะ ขายยังไง?”
ซิงกวงส่ายหน้า ตอบว่า “พวกเราไม่ได้ผลิตสิ่งนี้แล้ว อารยธรรมระดับกลางและระดับสูงมีสิ่งนี้ คุณสามารถไปติ
