บทที่ 77 พวกเขาแค่ริษยาในความหล่อเหลาของข้า
กลยุทธ์ที่เหอฟางหยวนเสนอมานั้นมิต่างจากหลักการที่ถูกต้องทั่วไป
แม้ทุกคนจะเปี่ยมด้วยความมั่นใจในฝีมือกระบี่ของตน ทว่าจำนวนของเหล่าอสูรในป่าแห่งนี้ก็มีมากเกินกว่าจะบุ่มบ่ามพุ่งเข้าปะทะตรง ๆ การใช้การลอบสังหารเป็นหัวหอก โจมตีในยามที่ศัตรูมิทันตั้งตัว ย่อมเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด หากศิษย์แต่ละคนสามารถปลิดชีพเป้าหมายได้เพียงคนละหนึ่งตน อสูรในป่าแห่งนี้ย่อมมลายสิ้นไปกว่าร้อยในพริบตา
วิธีกวาดล้างเช่นนี้… ช่างง่ายดายและประหยัดแรงกว่ากันมากนัก!
ยิ่งไปกว่านั้น ตามสัญชาตญาณของสัตว์ร้าย อสูรที่ทรงพลังมักจะเร้นกายอยู่ใจกลางผืนป่า ส่วนพวกที่ลาดตระเวนอยู่รอบนอกย่อมเป็นเพียงลูกสมุนที่อ่อนแอ ตราบใดที่ทุกคนขยับกายอย่างระมัดระวังและเลือกเป้าหมายได้เหมาะสม การลอบสังหารระลอกแรกนี้ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด
“ไปกันเถอะ พวกเราตามเข้าไปดูเสียหน่อย” เมิ่งฝานเอ่ยชวนหลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรว
เมื่อมิต่อต้านคำสั่งขบวน ศิษย์ซู่ซันนับร้อยต่างกระจายตัวออกเป็นกลุ่มย่อย แฝงกายย่องเงียบเข้าสู่ชายป่าเพื่อค้นหาเป้าหมายของตน