ในขณะที่ศิษย์คนอื่น ๆ ต่างเร่งรุดไปข้างหน้าเพื่อช่วงชิงผลงาน เมิ่งฝานกลับเดินทอดน่องอย่างใจเย็นจนผิดวิสัย
“การสังหารอสูรต้องชิงเอาแก่นอสูรออกมาเพื่อนำกลับไปแลกรางวัลที่สำนัก หากพวกเรามัวแต่ชักช้าจนคนอื่นกวาดต้อนไปหมด การต้องกลับไปมือเปล่าช่างน่าอับอายยิ่งนักนะเจ้าคะ!” หลี่เสวี่ยโหรวสำทับ
เมิ่งฝานหันมอง ‘น้องสาวที่รับมาฟรี’ คนนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาคิดมิถึงเลยว่าหลี่เสวี่ยโหรวผู้เรียบร้อยจะมีจิตใจรุ่มร้อนและมุ่งมั่นต่อการแข่งขันถึงเพียงนี้!
ตัวเขาเองมิได้แยแสเรื่องรางวัลหรือชื่อเสียงจากการล่าอสูรแม้แต่น้อย หากเจออสูรก็แค่สังหาร หากมิเจอก็แค่ปล่อยผ่าน มิเห็นจำเป็นต้องไปแย่งชิงชีวิตผู้อื่นให้เหนื่อยแรง ทว่าเมื่อเห็นน้องสาวดูจะจริงจังกับเรื่องนี้เหลือเกิน เขาก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงที่ทำให้นางต้องผิดหวัง
เมื่อเห็นหลิวเยียนผิงเองก็ฉายแววตาอันกระหายศึกออกมาอย่างปิดมิหมิด เมิ่งฝานจึงได้แต่ถอนใจยาวพยักหน้าอย่างจำยอม
“เอาเถิด ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเช่นนั้น ก็เร่งฝีเท้ากันหน่อย!”
