ทว่าเจียงพัวเยว่นั้นอยู่ในระดับรวบรวมแก่นปราณ ซึ่งถูกกฎเกณฑ์แห่งแดนอสูรปิดกั้นมิให้ล่วงล้ำเข้าไปได้ เมิ่งฝานจึงได้แต่ลอบเสียดายอยู่ในใจ มิเช่นนั้นเขาคงได้อาศัยโอกาสนี้ ‘สั่งสอน’ ไอ้คนต่ำช้าผู้นั้นให้สำนึกในดินแดนเบื้องล่างไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้เมิ่งฝานต้องประหลาดใจยิ่งกว่า คือการปรากฏตัวของหลิวเยียนผิง นางมิได้แอบตามขบวนซู่ซันมาอย่างที่เขาคิด แต่กลับเดินปะปนมากับกลุ่มศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนเสียนี่!
ทันทีที่ล่วงถึงหุบเขา หลิวเยียนผิงก็กวาดสายตาหาพรรคพวกซู่ซัน ครั้นพอเห็นร่างของเมิ่งฝาน นางก็รีบถลันเข้าหาด้วยความดีใจทันที
“หลิวเยียนผิง ไฉนเจ้าถึงข้ามห้วยไปร่วมขบวนกับพวกสำนักคุนหลุนมาได้เล่า?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความงุนงง
แม้จะรู้อยู่แล้วว่านางต้องหาทางแอบหนีออกจากสำนักมาจนได้ แต่นางควรจะสะกดรอยตามกองกำลังซู่ซันมาเงียบ ๆ มิใช่หรือ เหตุใดจึงไปโผล่กลางกลุ่มศิษย์ต่างสำนักเช่นนั้น?
หลิวเยียนผิงทำสีหน้าปลาตายพลางถอนหายใจยาวอย่างอ่อนแรง
