บทที่ 74 ของวิเศษแห่งพุทธสำนัก
เมื่อได้สดับฟังคำพรรณนาอันแสนรัดทดของศิษย์รัก ผู้เฒ่าหลินก็ได้แต่จ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนใจ
เจ้าเด็กนี่…
ความหน้าด้านหน้าทนระดับสิบชั้นฟ้านี่ไปร่ำเรียนมาจากผู้ใดกัน?
โบราณว่าไว้ “ทารกที่ร้องไห้เก่งมักจะได้กินนมก่อนเสมอ” ดูท่าจะเป็นสัจธรรมที่ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยจริง ๆ หากเจ้าหนุ่มหลัวกังมีความหน้าหนาเพียงครึ่งหนึ่งของเมิ่งฝานในยามนี้ ชะตากรรมของเขาคงไม่ตกต่ำถึงเพียงนั้น เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าหลินก็อดรู้สึกผิดต่อศิษย์คนก่อนอยู่ลึก ๆ ไม่ได้
ในที่สุด ท่านก็ล้วงขวดหยกใบจิ๋วใบใหม่ออกมา แล้วยื่นส่งให้เมิ่งฝานอย่างเสียมิได้
“ท่านอาจารย์ สิ่งนี้คืออะไรหรือขอรับ?” เมิ่งฝานรีบรับมาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ
มิต้องสงสัยเลยว่า ของที่ต้องใช้วาทศิลป์ออดอ้อนอยู่นานกว่าท่านอาจารย์จะยอมคายออกมานั้น ย่อมต้องมิใช่ของธรรมดาสามัญเป็นแน่!
ผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจยาวเหยียด
