ผู้เฒ่าหลินเห็นท่าทีตะกละตะกลามนั้นก็ได้แต่กลอกตา พลางสำทับเสียงเข้ม “จำไว้ให้ดี! จงใช้วารีนี่เพียง ‘สามวันหนึ่งหยด’ เท่านั้น หากวู่วามกินมากเกินไป นอกจากจะสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์แล้ว ร่างกายของเจ้าอาจจะรับภาระหนักจนเกินรับไหว”
“ศิษย์ทราบแล้วขอรับ จะปฏิบัติตามคำสั่งท่านอาจารย์อย่างเคร่งครัด!” เมิ่งฝานตอบรับพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง
“เจ้าหนุ่มนี่มันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวจริง ๆ ข้าเกรงว่าพอเจ้าบรรลุถึง ระดับเทียนหยวน ข้าคงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อหาของรางวัลมาให้เจ้าเสียแล้วมั้ง”
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผู้เฒ่าหลินบ่นอุบด้วยประโยคนี้ สะท้อนให้เห็นว่าท่านเริ่มจะ “ถังแตก” เพราะศิษย์คนนี้เข้าจริง ๆ
เมิ่งฝานรีบกล่าวเอาใจทันที “ท่านอาจารย์โปรดวางใจเถิดขอรับ ในภายภาคหน้าเมื่อศิษย์เติบใหญ่ ศิษย์จะเป็นผู้ดูแลปรนนิบัติท่านเอง!”
“ปากหวานนักนะเจ้า แต่ทีตอนจะขอของผู้อื่น ไฉนข้ามิเห็นเจ้าจะเกรงใจหรือปากอ่อนเช่นนี้บ้างเลย?” ผู้เฒ่าหลินยิ้มขื่น ๆ อย่างเอ็นดู
“อ้อ… ท่านอาจารย์ขอรับ ภารกิจมุ่งหน้าสู่แดนอสูรนั้น กำหนดการที่แน่นอนออกมาหรือยังขอรับ?” เมิ่งฝานเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
