บทที่ 70 ใคร่ครวญแท่นจารึกเทพกระบี่ หนึ่งวันหนึ่งคืน
แม้ว่าเจียงผั่วเยว่จะมิมูลเหตุอันใดให้ต้องลงมือกับตน และสมมติฐานที่ตั้งไว้จะดูไร้น้ำหนัก ทว่าหากยามนั้นเขาหุนหันพลันแล่นจนสูญเสียสติ แล้วก้าวออกไปยั่วยุโทสะของเจียงผั่วเยว่ขึ้นมาจริง ๆ เล่า?
ในจิตใจของเมิ่งฝาน ความคิดนับพันพัดกระพือวนเวียนสลับซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งหมดนี้ล้วนบังเกิดจากความแข็งแกร่งอันท่วมท้นของเจียงผั่วเยว่ ที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความอ่อนแออันน่าสมเพชของตนเอง
เนิ่นนานพอสมควร เมิ่งฝานจึงสามารถสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไว้ภายใน ก่อนจะเดินออกจากสวนท้อเพื่อกลับสู่หอศาสตรา
ทว่ายามนี้ จิตใจของเมิ่งฝานได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
นับตั้งแต่ข้ามภพมายังสำนักซู่ซัน นี่เป็นคราแรกที่เมิ่งฝานปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้มแข็งขึ้น หรือหากจะกล่าวให้สัตย์จริง นี่คือคราแรกที่เขารู้ซึ้งถึง ‘ความสิ้นหวังอันมืดมิด’ ของผู้อ่อนแอ
เมิ่งฝานในช่วงก่อนหน้านี้ ล้วนดำเนินชีวิตราบรื่นเกินไปจนหลงลืมตน เขามักยืนอยู่บนที่สูงแล้วทอดถอนใจมองดูผู้อื่น โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วตนเองก็ยืนอยู่ในที่ต่ำต้อยมิเฉกเช่นเดียวกัน
