ดันแคนก็หมดที่ให้มองในที่สุด ร่องรอยสิ้นสุดลง และซากสัตว์อสูรที่ตายแล้วก็ดูเหมือนจะหยุดลงเช่นกัน แต่เขาไม่รู้ว่าพวกมันไปไหน และรอยเท้าก็เดินไปมา
“นายอยู่ไหน!” ดันแคนตะโกนด้วยความโกรธ
ทันใดนั้น ใบไม้ทางขวาของเขาก็สั่นไหว พุ่งออกมาจากใบไม้ บางสิ่งบางอย่างได้พันรอบแขนของดันแคน
“ฉันไม่มีอารมณ์จะมาจัดการกับแกนะ” ดันแคนตะโกน ดึงด้วยกำลังทั้งหมด เขากระชากสิ่งมีชีวิตนั้นออกมาจากใบไม้ และสัตว์อสูรก็ปรากฏให้เห็น
มันเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกๆ ที่อยู่บนสี่ขา คล้ายกับสุนัขตัวใหญ่ ข้างปากของมัน มีหนวดสีเขียวสองเส้น หนึ่งในนั้นติดอยู่กับดันแคน บนนั้นมีจมูกยาวใหญ่ แต่เท่าที่ดันแคนมองเห็น ไม่มีตาบนสิ่งมีชีวิตนั้น
ยกแขนอีกข้างขึ้น พื้นดินก็ยกตัวขึ้นและแข็งตัวขึ้นรอบขาของสัตว์อสูรทันที หลังจากนั้นใช้มืออีกครั้ง ด้วยการสะบัดเล็กน้อย คมอากาศก็พุ่งออกมาตัดหนวดของสัตว์อสูร มันเริ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่นั่นเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพราะวินาทีต่อมา ดันแคนก็อยู่ข้างสัตว์อสูร และใช้มือทั้งสองข้างจับจมูกของมันปิดไว้
“เงียบซะ อย่าแม้แต่จะส่งเสียง แกกำลังทำให้ฉันปวดหัว!” ดันแคนตะโกน
มันพยายามจะเปิดจมูก แต่เมื่อมันทำ ดันแคนก็ใช้กำลังมากขึ้น ดันขากรรไกรบนและล่างเข้าหากัน ตอนนี้กำลังบดฟันทั้งสองชุดของมัน เมื่อมันหยุดขัดขืน ดันแคนก็หยุดเช่นกัน
“ดี ตอนนี้ ฉันกับแกจะใช้ประโยชน์จากจมูกใหญ่ๆ ของแกนี่แหละ มันน่าจะม
