เมิ่งฝานสำแดงอานุภาพท่า ‘กระบี่มา’ โดยตรง กระชากดาบออกจากมือเฉียนเล่อฉือราวกับปาฏิหาริย์ ก่อนจะใช้ดาบเล่มนั้นกรีดลงบนใบหน้าของเจ้าของเดิมอย่างรวดเร็ว
ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างพิถีพิถันและรักในความสมมาตร หลังจากกรีดแผลแรกที่แก้มข้างหนึ่งไปแล้ว เมิ่งฝานจึงมิลืมที่จะบรรจงกรีดอีกแผลที่แก้มอีกข้าง เพื่อให้ใบหน้าของเฉียนเล่อฉือดู ‘สมดุล’ ในสายตาของเขา
“อ๊ากกกกกกกก!!” เฉียนเล่อฉือใช้มือทั้งสองปิดใบหน้า พลางกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
มันคือความทุกข์ทรมานที่ถาโถมเข้าใส่ทั้งร่างกายและจิตใจในเวลาเดียวกัน เขารู้ซึ้งดีว่ารูปโฉมของตนถูกทำลายลงสิ้นแล้ว ใบหน้าที่เดิมทีก็มิได้โดดเด่นอะไร บัดนี้กลับยิ่งอัปลักษณ์จนยากจะดูได้ ความเจ็บปวดนี้ถึงกับทำให้เขาลืมความอัศจรรย์ในฝีมือของเมิ่งฝานไปจนสิ้น
“ขยะ!” เมิ่งฝานสะบัดมือโยนดาบเล่มนั้นลงบนพื้นพลางเค่นเสียงออกมาด้วยความรังเกียจ
เขาหาได้แยแสจะเหลียวมองดูเฉียนเล่อฉืออีกแม้เพียงหางตา ทว่าหมุนกายจากไปในทันที
