บทที่ 54 การต่อสู้ข้ามระดับนั้นยากหรือ? มีมือก็พอแล้ว!
“พูดจบแล้ว… ก็ไสหัวไปเสีย!”
สิ้นคำประกาศกร้าวเพียงไม่กี่คำ เฉียนเล่อฉือถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง จ้องมองเมิ่งฝานราวกับเห็นสิ่งเหลือเชื่อ
ศิษย์รับใช้กระจอก ๆ คนนี้ ไม่สิ ไอ้เด็กเฝ้ากระบี่ต้อยต่ำแห่งหอศาสตราคนนี้ กล้าดีอย่างไรมาสั่งให้ข้าไสหัวไป?
นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!
“เจ้าหาเรื่องตาย!!!” เฉียนเล่อฉือแผดเสียงก้องด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกมา
เนื่องจากเขามิอาจมองทะลุระดับการฝึกปรือของเมิ่งฝานได้ จึงยังปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายคือเมิ่งฝานคนเดิม ศิษย์ขยะที่แม้แต่ไอปราณยังมิอาจสัมผัสได้
มดปลวกเช่นนี้ กล้าท้าทายข้า? กล้าสั่งให้ข้าออกไป?
หากนี่มิใช่การรนหาที่ตาย แล้วจะเรียกว่าอันใดได้เล่า!
แม้สำนักซู่ซันจะมีกฎเหล็กห้ามศิษย์เข่นฆ่ากันเอง ทว่าด้วยอำนาจและฐานะของเฉียนเล่อฉือ เขาย่อมมีเล่ห์กลนับร้อยพันที่จะปลิดชีพคนอย่างเมิ่งฝานให้ตายอย่างทรมานในภายหลังได้ แน่นอนว่านั่นคือ ‘เมิ่งฝาน’ ในจินตนาการของเขาเท่านั้น!
เฉียนเล่อฉือในยามขาดสติมิสนใจอีกต่อไปว่าที่นี่คือหอคัมภีร์ เขาสะบัดฝ่ามือฟาดใส่เมิ่งฝานอย่างเต็มแรงหวังจะสั่งสอนให้รู้สำนึก